ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਹਨ; ਪਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਇਹ ਅਟੱਲ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਇਹ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਜੋ ਹੁਕਮ।" ਫਿਰ, ਉਸੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਉਸੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਨੈਰਿਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਸੁਣਾ।" "ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।" "ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਅੱਜ, ਹੇ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਨਿਭੇਗਾ।" ਪ੍ਰਹਸਤ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਾਏ। "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਸੁਣ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਸੁਨੇਹਾ।" "ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ, ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਭੋਗਿਆ ਸੀ।" "ਹੁਣ, ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ, ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾਲ, ਦੇ।" ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਇਹ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ, ਜੋ ਦਾਨ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।" "ਜਾ ਕੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇ: ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਰਾਜ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: "ਪਿਤਾ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮੈਨੂੰ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।" "ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਰਵਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੁੜੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਸੁਣ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ।" "ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ, ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਡਾਂਟਿਆ।" "ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ; ਸੁਣ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹਨ।" "ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਅਤੇ ਕਰੂਣ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਜਾ; ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਥੇ ਵਸ।" "ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਸੋਨੇ-ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ-ਵਾਂਗ ਲਟੂ ਲਾਟਸਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਉਥੇ ਚਿੱਟੇ ਕੁੰਨ, ਨੀਲੇ ਲਾਟਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਵੀ ਹਨ।" "ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਸਾਥੀਆਂ, ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਧਨ ਸਮੇਤ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਹਸਤ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦਸਾਨਨ, ਰਾਤ-ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ। ਕੁਬੇਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ, ਨਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕੀ ਉਪਹਾਰ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਸੀ, ਕਾਲਕੇਯਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਦ੍ਯੁਜਝਿਵਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ ਖੁਦ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ; ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।