ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਰਾਛਸਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇਕਰ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਹ ਨਗਰੀ ਸਾਂਝ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਬਲ ਨਾਲ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰੋ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰਾਛਸ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਉੱਠੇਗਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇਂਗਾ।” ਇਸ ਉਪਰੰਤ ਦਸ-ਮੁਖ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਕੋਲ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ, “ਕੁਬੇਰ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।” ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਵੀ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਰਾਛਸ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਸ-ਮੁਖੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦਸ-ਮੁਖੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਇੰਝ ਨਾ ਬੋਲ। ਜੋ ਬੀਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰਾ-ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਅਦਿਤੀ ਅਤੇ ਦਿਤੀ, ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ। ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ; ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦੋਂ ਇਹ ਅਟੱਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਏ। ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਸੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਚੱਲ। ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦਸ-ਮੁਖਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ।” ਫਿਰ, ਉਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਦਸ-ਮੁਖਾ ਰਾਵਣ ਉਸੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ਼ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਦਸ-ਮੁਖੇ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪ੍ਰਹਸਤ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਅਤੇ ਨੈਰਿਤ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਇਹ ਬਚਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ, ਹੇ ਅਤੁੱਲ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ ਦੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਨਿਭ ਜਾਵੇਗਾ।” ਪ੍ਰਹਸਤ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ। “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ, ਦਸ-ਮੁਖੇ ਵੱਲੋਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੀ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਦਸ-ਮੁਖੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਕਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਛਸਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਮਾਲੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਨ। ਹੁਣ, ਵਿਸ਼੍ਰਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਨਗਰੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਜੋ ਮੰਗ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਅਨੁਮਤਿ ਨਾਲ ਦੇ ਦੇ।” ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਛਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ, ਜੋ ਦਾਨ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਾ ਕੇ ਦਸ-ਮੁਖੇ ਨੂੰ ਆਖਿਓ ਕਿ ਮੇਰੀ ਨਗਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਸ ਦਸ-ਮੁਖੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਛਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਦੇ ਦੇਵੋ; ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾ, ਜੋ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ। ਦਸ-ਮੁਖਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੁਸਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਝਿੜਕਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ; ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ। ਵਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸਟ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਕਰੂੜ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾ; ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਵਸ ਜਾ। ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਿੱਟੇ ਕੁਮੁਦ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ ਵੀ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਕਿਨਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਧਨਾਦਾ, ਇਸ ਰਾਛਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।