ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਸ ਸਿਰ ਸਨ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁੰਝ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਡਰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਅਮਰਤਾ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।" ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਗਰੁੜ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਅਜੇਹਾ ਅਟੱਲ ਕਰ ਦੇਵੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕੇ।" ਉਹ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਅਮਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਰਗਾ ਤੱਥਾ ਹੀਣ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।" ਧਰਮੀ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਅਦਭੁਤ ਵਰ ਦਿਤੇ: "ਜੋ ਸਿਰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹਵਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਏ ਸਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।" "ਉਹੀ ਸਿਰ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਣਗੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਦੁਲੱਭ ਵਰ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਮੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਿਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨਾ ਚਾਹੇਂ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਤੂੰ ਲੈ ਸਕੇਂਗਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਜੋ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੱਲ ਮੁੜੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।" ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਨੇਕ ਤੇ ਗੁਣੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਨਾ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਜਿਸ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਹਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਵਾਂ। ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਸੱਚੇ ਧਰਮੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ; ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਵਰ ਨਾ ਦੇਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਪਾਪੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਦਸ ਸੇਵਕ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਖਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਇਹ ਵਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਹ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੇ ਹੁਣ ਵਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਭੇਟ ਕਰਵਾਓ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਰੋਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖੀ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ ਹਾਂ—ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵਾਣੀ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬਣ ਜਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼," ਕਹਿ ਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਵਰ ਤੂੰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ।" ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੋਇਆ ਰਹਾਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ," ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੂਝ ਆ ਗਈ। ਪਰ ਉਸ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ?" ਫਿਰ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਮਝ ਗਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੋਹ ਲਿਆ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਵਰ ਲੈ ਕੇ ਸਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਵਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸੁਮਾਲੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਮਾਰੀਚ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼ ਤੇ ਮਹੋਦਰ—ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ। ਸੁਮਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ, ਦਸਗ੍ਰੀਵ (ਰਾਵਣ) ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਭਾਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਕਿ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਲੈ ਲਿਆ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਅਸੀਂ ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਸੀ; ਜੋ ਵੱਡਾ ਡਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕਰਕੇ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।