ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਕਵੀਵਰਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਿਵਾਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਗੀਤ, ਸਭ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਦੋ ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰਥਕ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਮਾਰਗ ਅਤੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਭਰਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੇ ਦੋ ਕੁਸ਼ੀਲਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਦੋ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਗਾਇਕਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਾਜਸੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰਨ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਭਰਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੋ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।" ਰਾਮ ਨੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਥਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਅਰਥ ਅਤੇ ਭਾਵ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਸੁਰ ਅਤੇ ਲਯ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਸਾਂਝ ਸੀ, ਅਰਥ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਉਹ ਗੀਤ ਹਰ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੁਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ। ਇਹ ਦੋ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਗਾਇਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਗਾਇਕ ਸਹੀ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਰਾਮ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਗਰ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਖੋਦਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਚਲਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦੇ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਮਾਇਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੁਣਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਤਰਣ-ਰਹਿਤ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਯੋਧਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। Manu, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਆਪ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਯੋਜਨ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਰਗਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਮਾਰਗ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜੇ, ਆਰਚਵੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੰਡੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਯੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਲਾ-ਕਾਰਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ, ਭਟ, ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਅਤੇ ਝੰਡੇ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁੱਧ-ਯੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਆਮ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਜਬੂਤ ਖਾਈਆਂ, ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਅਤੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਗਾਂ, ਊਠ ਅਤੇ ਗਧਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ, ਵਪਾਰੀ, ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ। ਮਹਿਲਾਂ ਨਗ-ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮਕਾਨ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ, ਉੱਥੇ ਚਮਕਦੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਦਯਾ-ਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਚੈਸਬੋਰਡ ਵਾਂਗ, ਨੋਬਲ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਮੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਨਿਵਾਸ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੁੱਟ, ਸਮਤਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ, ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਿਵਾਸੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਜੇ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਅਤੇ ਪਨਵਾ ਵੱਜਦੇ। ਸਿਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਸਵਰਗ-ਮਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉੱਥੇ ਨੋਬਲ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੇ, ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਬਘੇਰਾ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ। ਐਸੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਸਤਿਕਾਰੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੁਜਾ-ਜਨ, ਜੋ ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਸੱਚ-ਭਾਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ। ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ-ਦਰਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰੇ ਸੀ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ-ਭਾਵੀ, ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਤਰ-ਭਾਵੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ Manu ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸੰਕਲਪ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਧਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਹਰ ਘਰਵਾਲਾ ਕਾਬਲ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਧਨ-ਸੰਪਤੀ, ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਵਾਲਾ ਸੀ।