ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅਸੀਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਹਿ-ਹਯ, ਤਾਲ-ਜੰਘ ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਵਾਂਗੂ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਅਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਅਸੀਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇੱਕ ਰਾਣੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਸਗਰਾ (ਸਗਰ) ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਚਿਆਵਨ ਸੀ, ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਚਿਆਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਰਾਣੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ: "ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੇਕ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਗਰਭ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇਗਾ।" ਚਿਆਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਉੱਤੇ ਈਰਖਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਵਿਸ਼ੀਲਾ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਗਰ ਜੰਮਿਆ। ਸਗਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਸਮੰਜਾ ਹੋਇਆ, ਆਸਮੰਜਾ ਤੋਂ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਹੋਇਆ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਤੋਂ ਦਿਲੀਪ ਅਤੇ ਦਿਲੀਪ ਤੋਂ ਭਾਗੀਰਥ। ਭਾਗੀਰਥ ਤੋਂ ਕਕੁਤ੍ਸਥ, ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਤੋਂ ਰਘੁ, ਰਘੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਵ੍ਰਿਧਾ (ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ) ਜੰਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਕਲਮਸ਼ਾਪਾਦ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਖਨਾ, ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਫਿਰ ਅਗਨੀਵਰਨ, ਫਿਰ ਸ਼ੀਘਰਗ, ਫਿਰ ਮਰੁ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼ਰੁਕ, ਫਿਰ ਅੰਬਰীਸ਼, ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼, ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ, ਫਿਰ ਨਾਭਾਗ, ਫਿਰ ਅਜ, ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ। ਦਸ਼ਰਥ ਤੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੰਮੇ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਰਮ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸੱਚ-ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੀ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਚੋਂ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਅਤੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਿਆਣ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰੀ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਪੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" "ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਮੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਥਿ ਸੀ, ਮਿਥਿ ਤੋਂ ਜਨਕ ਹੋਏ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਜਨਕ ਸਨ। ਜਨਕ ਤੋਂ ਉਦਾਵਸੂ, ਉਦਾਵਸੂ ਤੋਂ ਨੰਦਿਵਰਧਨ, ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਤੋਂ ਸੁਕੇਤੁ, ਸੁਕੇਤੁ ਤੋਂ ਦੇਵਰਾਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਵੀ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਤੋਂ ਮਹਾਵੀਰ, ਫਿਰ ਸੁਧ੍ਰਿਤੀ, ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਫਿਰ ਹਰਯਸ਼ਵ, ਫਿਰ ਮਰੁ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਤੀਨਧਕ, ਫਿਰ ਕੀਰਤਿਰਥ, ਫਿਰ ਦੇਵਮੀਢ, ਫਿਰ ਵਿਬੁਧ, ਫਿਰ ਮਹੀਧਰਕ, ਫਿਰ ਕੀਰਤਿਰਾਤ, ਫਿਰ ਮਹਾਰੋਮਾ, ਫਿਰ ਸਵਰਨਰੋਮਾ, ਫਿਰ ਹ੍ਰਸਵਰੋਮਾ।" "ਹ੍ਰਸਵਰੋਮਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਵਰਗ ਸਿਧਾਰੇ, ਮੈਂ ਭਰਾ ਦੀ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ।" "ਇਕ ਸਮੇਂ, ਸਾਂਕਾਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਸੁਧਨਵਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ—'ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਅਤੁੱਲ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਨੈਨੀ ਹੈ, ਦੇ ਦੇ।' ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਉਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਸੁਧਨਵਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਸਾਂਕਾਸ਼ਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।" "ਇਹ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਦੂਜੀ ਧੀ ਉਰਮਿਲਾ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ।