ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਗੂ ਮਾਲੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਛਿਨ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ—ਗਦਾ—ਨਾਲ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਮਾਲੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਵਜਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਛੇਦਦਾ ਹੈ। ਮਾਲੀ ਦੀ ਗਦਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਗਰੁੜ ਦੇ ਮਾਲੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ 'ਤੇ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੂੰਜਨ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਰੌਲਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ—ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਆਗੂ—ਗਰੁੜ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਾਈਡ ਵੱਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਲੀ ਵੱਲ ਮੌਤ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੰਗਦਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਮਾਲੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਰਾਖਸ਼ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਹੂ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਹਿਲ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਠੀਆਂ। ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਮਾਲੀ ਅਤੇ ਮਾਲਯਵਾਨ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਗਰੁੜ, ਹੁਣ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਕੱਟੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ گردنیں ਹਲ ਕਰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਠੇਲ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਰਾਖਸ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟੇ, ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆਏ, ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਲਟਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵਿੱਖਰ ਗਈ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਤਰੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਹਥਿਆਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸੀ, ਕਪੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਗਏ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਰੌਲਾ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਘਟਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਖਰ ਗਏ। ਰਾਖਸ਼ ਪਤੀਆਂ, ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਏ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਕੁਚਲੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸ਼, ਜਿਹੜੇ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁੰਦਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਦੇ, ਨੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਪਦਮਨਾਭ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਉਹ ਫੌਜ ਮਾਰੀ, ਮਾਲਯਵਾਨ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤਟ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸ਼, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਵਾਲ ਵਿਖਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਦਮਨਾਭ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਨਾਰਾਇਣ, ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਵਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚੀ ਜੰਗ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ।" ਮਾਲਯਵਾਨ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਠ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੇ ਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ—even ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਜਾਵੋ।" ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਲੋਟਸ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੀਚਾਂ ਵਿਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ। ਮਾਲਯਵਾਨ ਦੀ ਬਰਛੀ, ਘੰਟੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਨੇ ਤੇ ਚਮਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਾ ਬੱਦਲ ਸੌ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਹਰੀ, ਲੋਟਸ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸੀ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮਾਲਯਵਾਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਬਰਛੀ, ਸਕੰਦਾ ਜਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੋਈ, ਮਾਲਯਵਾਨ ਵੱਲ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਅੰਜਨਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਮਾਲਯਵਾਨ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸਿਨੇ ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਜਿਸ ਤੇ ਹਾਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਜਰ ਪੈਂਦਾ। ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਮਾਲਯਵਾਨ ਦੀ ਕਵਚ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੁੜ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਕਾਲੀ ਲੋਹ ਦੀ ਬਰਛੀ, ਜਿਸ ਤੇ ਕਈ ਕਾਂਟੇ ਸਨ, ਫੜ ਕੇ, ਮਾਲਯਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਾਇਆ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਖਸ਼ ਵਾਸਵਾ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ। ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜਾਇਆ। ਫਿਰ ਵੈਨਤੇਯ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹਵਾ ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਮਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਮਾਲਯਵਾਨ ਵੀ, ਰਾਖਸ਼, ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਲੋਟਸ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼, ਹਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਾਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਮਾਰੇ ਗਏ।