ਸੁਮਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਰੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਠਾਈ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸੁਮਾਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਕਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਮਸਤਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ-ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਜਦ ਉਲਝ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੁਮਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਰਥ ਵਿੱਚ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਣੁ ਜੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਜਦ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਮਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਇਉਂ ਵਰਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖੀ ਰਥ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਮਾਲੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਿਣੁ ਜੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਨਾਹ ਡੋਲਦਾ। ਫਿਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਲੀ ਵੱਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਅਸਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੇ ਮਾਲੀ ਦਾ ਮਸਤਕ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਞ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਮਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਣੁ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ। ਮਾਲੀ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਭਾਰੀ ਵਾਰ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਜੀ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਜਦ ਗਰੁੜ ਪਿੱਛੇ ਹਟੇ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ—ਗਰੁੜ—ਨੇ ਪਾਸਾ ਫੇਰ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਵੀ ਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਮਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਚਕਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਾਲ ਚਕਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਲੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ। ਮਾਲੀ ਦਾ ਸਿਰ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੁ ਦਾ ਸਿਰ ਕਦੇ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਦੇ ਉੱਚੇ ਉੱਚੇ ਸਵਰ ਆਏ। ਜਦ ਮਾਲੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਮਾਲੀ ਅਤੇ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਰੁੜ ਜੀ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਲੋਟਸ ਵਾਂਗ ਚਕਰ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੀ ਛਾਤੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਹਲ ਨਾਲ ਢੀਲੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਮੋਥੀ ਨਾਲ ਫਾਟ ਗਏ। ਕੁਝ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਛਿਦਰ-ਛਿਦਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗਿਰਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਗਏ। ਉਹ ਸੈਨਾ, ਜਿਸਦੇ ਛਤਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਹਥਿਆਰ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਗਏ, ਆਂਤਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਉਲਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਤ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗਰਜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਉਚਾਲ ਪਈਆਂ। ਮੰਕੀ-ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਖਰਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਏ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚਕਰ ਨਾਲ ਵੱਢ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਅੰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਹੜੇ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਤੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਹੇਠਾਂ ਆ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਦ ਪਦਮਨਾਭ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਉਹ ਸੈਨਾ ਮਾਰਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਮੁੜ ਵੱਜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤਟ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਯੋਧਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਤੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਦਮਨਾਭ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਨਾਰਾਯਣ, ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਮੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਦੇਵਤਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਜੋ ਪੁਣ੍ਯਾਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ। ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੈਥੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇਣੀ ਪਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਇਉਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟਿਆ ਭਾਲਾ, ਘੰਟੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰਿ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਇਉਂ ਚਮਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਬੱਦਲ। ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਹਰਿ ਨੇ, ਉਸੇ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।