ਹਰਿ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਸੀ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਬਦਲ ਹੋਵੇ। ਸਿੱਧ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਯਕਸ਼—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਜੈਕਾਰ ਨਾਲ, ਹਰਿ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਕਰ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਫੜਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਰਾਖਸ਼ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਗੁਮ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਚੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਝਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਤੀਰ—ਜੋ ਲਹੂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ। ਰਾਖਸ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਹਾੜੀ-ਵਾਂਗ ਅਕਾਠ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਕਾਜਲ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਣ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਟिड਼ੀਆਂ ਖੇਤ ਨੂੰ, ਮੱਛਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਮੱਖੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਘੜੇ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਮਗਰਮੱਛ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਤੀਰ, ਪਵਨ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਰਿ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲ ਜਾਣੇ ਵਾਂਗ ਸਮਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਖਸ਼ ਜੰਗੀ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ—ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਹਾਥੀ-ਚਾਲਕ, ਘੋੜ-ਸਵਾਰ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਜਵਾਨ। ਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨੇਤਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਤੀਰ, ਬਾਣ, ਜੈਵਲਿਨ ਅਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਥੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਣ-ਯਮ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਪੁਰਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ, ਪਾਂਚਜਨਯ, ਬਜਾਇਆ। ਹਰਿ ਦੇ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਬਜਾਏ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਐਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਿੱਲ ਗਏ। ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਘੋੜੇ, ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਗੁਆ ਕੇ, ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਯੋਧੇ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੁਟੇ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਢੇ ਰਾਖਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਢਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਹੇ। ਸ਼ੰਖ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਾਂ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ ਗਲ ਹੋ ਗਈ। ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਝੰਡੇ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਬੈਨਰ ਅਤੇ ਤਰਕਸ਼ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਕਿਰਣਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਹਿਲਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਤੀਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਭਾ ਵੱਢਦਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ, ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ, ਚੀਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਗ; ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਚੀਤਾ, ਬਿੱਲੀ ਨੂੰ ਕੁੱਤਾ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਬਿੱਲੀ, ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਸੱਪ, ਐਸੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਈ ਭੱਜ ਗਏ, ਕਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਰਾਖਸ਼ ਫੌਜ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਸੁਮਾਲੀ ਨੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਐਸੇ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਫਿਰ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ। ਜਦ ਸੁਮਾਲੀ ਗੱਜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਡਲੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਰਥ-ਚਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਗੁੰਝਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਮਾਲੀ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਉਤਰੀਆ, ਅਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਲ ਆਇਆ। ਮਾਲੀ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਮਾਲੀ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਤੀਰ, ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਵੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਰਥ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਲੀ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਨਾਹ ਥਰਥਰਾਉਂਦਾ। ਫਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਤਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ। ਉਹ ਤੀਰ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਮਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਪਰੇ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਲੀ ਦਾ ਮਕਟ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।