ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਜੱਥੇਬੰਦੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਇਕ ਵੱਡਾ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਗਿਦ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਇਕ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਚਕ੍ਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲਾਲ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਫਾਖਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਡਰ ਕੇ ਉੱਡ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਅਪਸ਼ਕੁਣ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਹੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਮਹਾਬਲੀ ਮਾਲਯਵਾਨ, ਸੁਮਾਲੀ ਅਤੇ ਮਾਲੀ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗਾਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਲਯਵਾਨ ਦੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਦੇ ਚਾਰੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਾਲੀ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵੱਲ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਵਧੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਦੂਤ ਤੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੂਣੀਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੱਚੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਕਮਰ-ਪੱਟਾ ਵੀ ਲਾ ਲਿਆ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਚੱਲ ਪਏ। ਹਰੀ, ਜੋ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਇਉਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਉੱਤੇ सिद्ध, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕ੍ਰ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਚੁਟੇ ਪਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਨੀਲੇ ਹਿਲਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਲਹੂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਹਮਲਾ ਇਉਂ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਾਇਣ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਲੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕਾਜਲ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਟिड਼ੀਆਂ ਖੇਤ ਉੱਤੇ, ਮੱਛਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਮੱਖੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਮਗਰਮੱਛ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੋੜੇ ਤੀਰ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਵਿਦਿਊਤ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਇਉਂ ਸਮਾ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਲਯ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਜਵਲੀਨ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਇਉਂ ਹਾਪ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਅਜੈਯ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਵਿਦਿਊਤ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਇਉਂ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੋੜ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਰਮਪੁਰਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਵਜਾਇਆ। ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ ਗਿਆ ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਡਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹੌਂਸਲਾ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਓਹ ਖੜ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ; ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਯੋਧੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿਦਿਊਤ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਛੀਦ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਦਿਊਤ ਪੈਂਣ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਸ਼ੰਖ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਝੰਡੇ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਤੂਣੀਆਂ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹਿਲਾਏ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੇ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਭਾ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੂੰ, ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਹਾਥੀ ਬਾਘਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਬਾਘ ਚੀਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਚੀਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਬਿੱਲੀਆਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਸੱਪ ਬਿੱਲੀਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਚੂਹੇ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਕੁਝ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ, ਟੁੱਟ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਸੁਮਾਲੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਇਉਂ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਫਿਰ ਹੌਂਸਲਾ ਜੁਟਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।