ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਰ ਛੱਡਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਡਰ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: "ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਗਰਜ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੁਕੇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਜੋ ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ, ਹਰੀ, ਨਾਰਾਯਣ – ਉਸ ਮਹਿਮਾਨੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਓ।" ਹਰਾ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਆਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।" ਹਰੀ ਨੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਦਿਲਾਇਆ ਕਿ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ – ਨਾਮੁਚੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਸੰਹਰਾਦ, ਰਾਧੇਯ, ਯਮਲਾਰਜੁਨ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭਕ – ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਅਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ; ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰੋ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਸੁਮਾਲੀ ਅਤੇ ਮਾਲੀ ਨੇ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਭਾਗਾ ਅਤੇ ਆਂਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਰਾਜ ਕੀਤੀ; ਸਿਹਤਮੰਦ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲੇ।" "ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਹੁਣ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।" "ਨਾਰਾਯਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਕ੍ਰ, ਅਤੇ ਯਮ – ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਦੇ ਹਨ।" "ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਕੋਈ ਖਾਸ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਾਰਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਓ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ; ਇਹ ਕਲੇਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲਦੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਧਿਆਂ, ਬਲਾਂ, ਜੰਗੀ ਉਟਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਮਕਾਰ, ਕਛੂਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ, ਗਰੁੜ ਵਰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਨਿਲਗਾਈ, ਅਤੇ ਯਾਕਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ 'ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਚਲੇ। ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਦੇਖ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਿ ਲਈ ਆਏ। ਬਦਲ ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਗਰਮ ਖੂਨ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲਣ ਲੱਗੇ। ਉੱਥੇ ਵਿਅਕਤ ਸ਼ਿਵਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਉੱਡਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗਿਦਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਚਕ੍ਰ; ਲਾਲ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਬੂਤਰ ਅਤੇ ਮੈਨਾ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਮੁੜੇ। ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ, ਸੁਮਾਲੀ, ਅਤੇ ਮਾਲੀ – ਇਹ ਤੀਨ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ – ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਗਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲੇ। ਸਾਰੇ ਰਾਤ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੀ ਹੋਈ, ਮਾਲੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਉਦਰ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੂਤ ਤੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸੁਣੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਟਾਰੀ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ। ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਟਾਰੀਆਂ ਕਸੀਆਂ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਪਟਕਾ ਲਾਇਆ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ।