ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੋ।” ਉਹ ਅਗਲੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਹੋ, ਜੋ ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਉਧਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਕੱਟ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰੋ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਦੁਸਟ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਡਰ ਮਿਟਾ ਦਿਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਈਸ਼ਾਨਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਦਾਂ ਲੰਘੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।” ਇਸ ਵਚਨ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਲੋਂ ਆਸਵਾਸਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਦੋ ਸ਼ੂਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਡੀ ਨਾਸ਼ ਵਾਸਤੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ। ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਦਬਾਏ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸਟਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਗਰਜ ਨਾਲ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਸਾਰੇ ਜਲਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਕੇ, ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇਹੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ। ਜੋ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ, ਹਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਓ।” ਹਰ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਮਾਮਲਾ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।” ਹਰੀ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮੁੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਸੋਚੋ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ-ਦੁਸ਼ਮਣ—ਨਾਮੁਚੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਸੰਘਰਾਦ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ—ਰਾਧੇਯ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਯਮਲਾਰਜੁਨ, ਹਾਰਦਿਕਯਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ-ਨਿਸ਼ੁੰਭਕਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਕਦੇ ਅਜੇਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਲੋਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣਕੇ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਸੋ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਸੁਮਾਲੀ ਅਤੇ ਮਾਲੀ ਨੇ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭਗ ਅਤੇ ਆੰਸ਼ਾ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਯਜਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲੇ। ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਅਦਿੱਤੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਹੁਣ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਕਰ, ਅਤੇ ਯਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਸਦਾ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਆਓ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ; ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆਈ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਤ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਹ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਖਚਚਰਾਂ, ਬੈਲਾਂ, ਉਟਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਮਕਰਾਂ, ਕਛੂਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ, ਗਰੁੜ ਵਰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਬਾਘਾਂ, ਸੂਰਾਂ, ਕਾਂਗੜਾਂ ਅਤੇ ਯਾਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਇਹ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਚੁਣਿਆ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਵਲੋਂ ਆਈਆਂ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉੱਭਰੀਆਂ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਸੀ। ਬੱਦਲ ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਗਰਮ ਖੂਨ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵਾਂ ਨੇ ਗੱਜਦਿਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖ ਮਾਰੀ।