ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵੀਰ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਭਾਵਕਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਕਾਸ਼ਯ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਨੋ ਧਰਮ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਕਸ਼ੁਮਤੀ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਫਲਦਾਰ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਨਗਰੀ ਮਾਨੋ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੰਦ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਕੁਝ ਸੇਵਕ ਆਏ, ਤੇ ਜਨਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਵਿ्णੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਕਾਸ਼ਯ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਜ਼ ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜ, ਜਨਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਜਨਕ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸੁਦਾਮਨ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਜਲਦੀ ਜਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।” “ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਥੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲਿਆ।” ਸੁਦਾਮਨ ਉੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਨ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪੁਜਾਰੀ ਮੰਡਲੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਭੇਟ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।” ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਨ੍ਹੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਸਾਕਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਕ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਨਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਸਤਿਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।” “ਇਹ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਣਗੇ।” ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੂਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ, ਨਾਸ਼ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀ ਵੈਦੇਹ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਰੀਚੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ; ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਵਿਵਸਵਾਨ; ਵਿਵਸਵਾਨ ਤੋਂ ਮਨੁ, ਜੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਮਨੁ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਹੀ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜਾ ਹੋਏ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਹੋਇਆ; ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਣਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਬਾਣਾ ਤੋਂ ਅਨਰਣਯਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਅਨਰਣਯਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਥੁ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥੁ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ; ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧੁੰਦੁਮਾਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।” “ਧੁੰਦੁਮਾਰਾ ਤੋਂ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂਧਾਤਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ। ਮਾਂਧਾਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੁਸੰਧਿ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਸੁਸੰਧਿ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ। ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਾਰਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸਿਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।” “ਅਸਿਤਾ ਵਿਰੁੱਧ, ਹੇਹਯ, ਤਾਲਜੰਘ ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਆਦਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜੰਗ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਸਿਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਗਿਆ; ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਸਗਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਚ੍ਯਵਨ ਸੀ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।” “ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ, ਕਮਲ ਦੀ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟਾਈ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, ‘ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਗਰਭ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।’” “ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਅਗ੍ਯਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਬੈਠੀ। ਪਰ, ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੇ, ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੀਲਾ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਵਿਸ਼ ਸਮੇਤ ਹੀ ਸਗਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।” “ਸਗਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੰਜਾ ਹੋਇਆ, ਅਸਮੰਜਾ ਤੋਂ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ; ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਤੋਂ ਦਿਲੀਪ, ਦਿਲੀਪ ਤੋਂ ਭਾਗੀਰਥ। ਭਾਗੀਰਥ ਤੋਂ ਕਕੁਤ੍ਸਥ, ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਤੋਂ ਰਘੁ; ਰਘੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਵ੍ਰਿਧ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਲਮਸ਼ਪਾਦਾ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਖਨਾ; ਸ਼ੰਖਨਾ ਤੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨਾ, ਸੁਦਰਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਅਗਨੀਵਰਣ। ਅਗਨੀਵਰਣ ਤੋਂ ਸ਼ੀਘਰਗਾ, ਫਿਰ ਮਰੁ; ਮਰੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼ਰੁਕ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼ਰੁਕ ਤੋਂ ਅੰਬਰਿਸ਼ਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜਨਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ।