ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਆਏ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਿਅ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਦਿਤੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ (ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੁੱਤਰ) ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦਾਦਾ ਜੀ ਤੋਂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਉਚਿਤ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਦੱਸੋ। ਅਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਵੱਸਾਂ, ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਰਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲੰਕਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਅਮਰਾਵਤੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਲੰਕਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਵੱਸ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਲੰਕਾ ਤੇਰੀ ਵਾਸਤੋਂ ਹੈ।" "ਉਹ ਮਨਮੋਹਕ ਨਗਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀ ਅਤੇ ਖੱਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਬੈਰਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਣੂ ਦਾ ਭੈ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਲੰਕਾ ਸੁੰਨੀਂ ਪੈ ਗਈ। ਹੁਣ ਲੰਕਾ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸ। ਉੱਥੇ ਤੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਧਰਮਕ ਸਬਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ। ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਲੰਕਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੁਆਮੀ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਰਾਖਾ, ਸਿਆਮਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦਾ। ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਦਾ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਅਗਸ੍ਤਯ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ?" ਉਹ ਅਗਸ੍ਤਯ ਜੀ ਵਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੱਕਦੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਮੁਨਿਵਰ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਲੰਕਾ ਮਾਸਖੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੂਲਸਤਯ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਮੂਲ ਵੀ ਦੱਸਿਆ। ਕੀ ਉਹ ਰਾਵਣ, ਕੁੰਭਕਰਨ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਵਿਕਟ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਪੁਰਖ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਹਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਸੀ? ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਣੂ ਨੇ ਕਿਹੜੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ ਭਜਾਇਆ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਸ੍ਤਯ ਜੀ ਨੇ ਥੋੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਆਦਿ ਜਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।" "ਉਹ ਜੀਵ ਭੁੱਖ, ਤਿੱਖ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਰਜਣਹਾਰ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?' ਤਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਨੇ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ (ਰਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਮ)।' ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ (ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਾ),' ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਖਾਈਏ (ਜਕ੍ਸ਼ਾਮਾ)।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਖਾਧਾ, ਕੁਝ ਨੇ ਨਹੀਂ। ਤਦ ਸਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਹਾਉਣਗੇ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਾਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਯਕਸ਼ ਕਹਾਉਣਗੇ।'" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਹੇਤੀ, ਦੋ ਭਰਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਬਣੇ, ਜੋ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਬਣੇ। ਪ੍ਰਹੇਤੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਹੇਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।" "ਹੇਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਿਆਣਪ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਾਲਭਾਗਿਨੀ, ਭਯਾ ਨਾਮਕ ਕੁਆਰੀ, ਜੋ ਭੈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ, ਹੇਤੀ ਨੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤਕੇਸ਼ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ। ਵਿਦ੍ਯੁਤਕੇਸ਼, ਹੇਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬੱਦਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਬਲ ਤੇ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤਕੇਸ਼ ਯੁਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਫਿਰ ਹੇਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਧੀ ਲੱਭੀ, ਜੋ ਖੁਦ ਸੰਧਿਆ ਵਰਗੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਸੰਧਿਆ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਧੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਵਿਦ੍ਯੁਤਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।" "ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਧੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਦ੍ਯੁਤਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਘਵਾਨ ਅਤੇ ਪੌਲੋਮੀ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੇ ਸੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮਾ, ਵਿਦ੍ਯੁਤਕੇਸ਼ ਤੋਂ ਸਾਲਕਟੰਕਟਾ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੰਕਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਅਗਸ੍ਤਯ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।