ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਈ, ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਜਾਬਾਲੀ, ਕਾਸ਼ਯਪ, ਕਾਟਿਆਯਨ, ਸੁਯਜ੍ਞ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਵਿਜਯਾ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ, ਸੁੱਥਰੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵਸੂਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਮ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸਭ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਚਾਰੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਜ, ਜੋ ਕਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਮਨੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਤਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੁੰਦੇ ਆਏ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਤਾਜ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਜੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਹੋਰ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਤਾਜ ਨਾਲ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਰਾਮ ਲਈ ਸੁੱਚਾ, ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਛਤ੍ਰ ਉਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਚਾਮਰ ਹਥੀਂ ਫੜਿਆ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣੇ, ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੌ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਫੜੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹਨ ਤੇ, ਵਾਯੂਦੇਵ ਨੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਾਦਰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗਾਣੇ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਵਾਫਰ ਫਲ ਦਿੱਤੇ। ਰਘੁਕੁਲ ਵਿੱਚ ਆਏ ਇਸ ਉਤਸਵ ਤੇ ਫੁੱਲ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਗਾਂਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋ ਬਲ ਦਿੱਤੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂਰਤੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੇਰਿਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਅਲੌਕਿਕ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਅੰਗਦ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਲੌਕਿਕ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਵੈਦੇਹੀ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੱਥੀਂ ਲੈ ਕੇ ਵਾਯੂਪੁਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਵਧਾਈ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਨਕ ਨੰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਾਲਾ ਦੇ ਦੇ।" ਫਿਰ, ਸਿਆਹ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਮਾਲਾ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਹਨੁਮਾਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਤੇਜ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਯਸ਼, ਨਿਪੁੰਨਤਾ, ਸਮਰਥਾ, ਨਿਮਰਤਾ, ਨੀਤੀ, ਪੁਰੁਸ਼ਾਰਥ, ਸ਼ੌਰੀਅ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਲੱਗ ਰਿਹਾ। ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਸੁਗਰੀਵ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜਾਂਬਵਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕਰਤਬਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਭੀ ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣਾ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਪਰਮ ਦਾਨੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜੀ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਵੀ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਬੋਝ ਚੁੱਕ।" ਪਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਾਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਸੌਮੀਤ੍ਰਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦਾ ਪੱਧਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੌਂਡਰੀਕ, ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਅਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜ੍ਞ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਵਾਫਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਅਤੁੱਲ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਯਜ੍ਞ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ ਰੋਈ, ਨਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਰਿਹਾ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।