ਸਵੇਰੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਚਾਰ ਘੜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਣ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਾਨਰ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਏ। ਜਾਮਬਵਾਨ, ਹਨੁਮਾਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਵੇਗਦਰਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਭਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਘੜਾ-ਸੁਆਦਲੀਆਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਭਰੇ ਘੜੇ ਲਿਆਏ। ਉਹ ਪੰਜ ਸੌ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆਏ, ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ ਲਿਆਏ। ਸੁਸ਼ੇਣਾ, ਜੋ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਭਾ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਗਵਯਾ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਕਪੂਰ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵੱਡਾ ਘੜਾ ਭਰ ਕੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ; ਫਿਰ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਲਿਆਇਆ ਸੀ— ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਜਾਬਾਲੀ, ਕਾਸ਼ਯਪ, ਕਾਟਯਾਨ, ਸੁਯਜਞ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਵਿਜਯਾ—ਇਹ ਸਭ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁਤੰਤਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੁ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਜਾਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੁਆਰੀਆਂ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਚਾਰ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ—ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਮੋਤੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤਾਜ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਮਨੁ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਸੀ— ਉਸ ਤਾਜ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆ। ਉਸ ਰੱਸ਼ਮੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਰਾਮ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਿੱਟਾ, ਸ਼ੁਭ ਛਤਰਾ ਚੁਕਿਆ, ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚਿੱਟਾ ਚੌਰੀ ਫੜੀ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀ, ਸੌ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਫੜੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਵਾਯੁ-ਦੇਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਮ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਫਲ ਆ ਗਏ। ਰਾਮ ਦੇ ਉਤਸਵ 'ਤੇ, ਫੁੱਲ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਗਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸੌ ਬਲਦ ਦਿੱਤੇ, ਫਿਰ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਰਘੁਕੁਲ ਰਾਮ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬੁਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਬੇਰਿਲ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਅੰਗਦ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਵੈਦੇਹੀ, ਸੀਤਾ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਮਨੋ-ਭਾਵਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਦੇ, ਸੁਭਾਗਾ!" ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਾਲਾ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕ, ਸਥਿਰਤਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਦੱਖਲ, ਯੋਗਤਾ, ਨਮਰਤਾ, ਨੀਤੀ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ। ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਨਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਮਾਨਿਤ ਹੋਏ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਸੁਗਰੀਵ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਵਾਨਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਸੰਮਾਨਿਤ ਹੋਏ। ਸਭ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਛਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੰਮਾਨ ਮਿਲਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਿਵਿਦਾ, ਮੈੰਡਾ ਅਤੇ ਨੀਲਾ ਨੂੰ ਸਭ ਰਸ-ਭੋਗ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਨਰ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਸੰਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।