ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਏ। ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਮਹੇਂਦਰ ਵਰਗੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮੰਗਲਿਕ ਕੁੰਡਲ ਲਾ ਕੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮੰਗਲਿਕ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਏ। ਉਦਰ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਸ਼ੋਕ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਸਿਧਾਰਥ, ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਿਲ ਬੈਠੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੁਕਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਭਰਤ ਨੇ ਰਥ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਛਤਰੀ ਪਕੜੀ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਮਰ ਹਲਾਇਆ। ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚਾਂਦ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਚਮਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਨਾਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯ ਨਾਮਕ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਵਾਨਰ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਰਾਮ, ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆ। ਮੰਤਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਨ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲੋਕ, ਵਾਜਿਆਂ, ਝੰਜਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਚਲਦੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਅਟੁੱਟ ਚੌਲ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਕੁਆਰੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਮੀਠੇ ਲੈ ਕੇ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਮ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨਾਲ ਹੋਈ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੀ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਉਤਸਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਤਦ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਰ ਘਰ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਏ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ, ਇක්ෂਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਰਾਘੁਕੁਲ ਦੇ ਆਨੰਦ ਰਾਮ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਟਿਕਾ ਵਾਲਾ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਘਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦਿਉ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵਿਛਾਵਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਗਏ। ਰਾਘਵ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਦੂਤ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ।" ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਚਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਘੜੇ, ਚਾਰ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। "ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਜਲ ਭਰੇ ਚਾਰ ਘੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ!" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਏ। ਜਾਂਬਵਾਨ, ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਵੇਗਦਰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਭ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਲ ਭਰ ਲਿਆਏ। ਉਹ ਪੰਜ ਸੌ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਜਲ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਏ, ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਜਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਲਿਆਏ। ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜੋ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਭ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਲ ਲਿਆਏ। ਗਵਯਾ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਕਪੂਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਜਲ ਲਿਆਇਆ। ਮਹਾਂਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਤਨ-ਜੜੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਜਲ ਲਿਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਜਲ ਲਿਆਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜਲ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਤਦ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਤਨ-ਜੜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।