ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਯ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਸਿੰਘਾਂ, ਬਾਘਾਂ ਅਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਸੁੰਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀਰਾਧਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਭੰਗ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੂर्पਣਖਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਈ। ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੇ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਰਫ਼ ਦਿਨ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਯ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖਰ ਭੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਹਾਇਕ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੀਚ ਨੇ, ਸੋਨੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੁਭਾਇਆ। ਉਸ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਜੀਵ ਫੜ ਲਵੋ; ਸਾਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਹਿਰਣ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਅਚੂਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਹਿਰਣ ਮਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਦਸ ਸੀਸਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗ੍ਰਹਿ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗਿੱਧਰ ਜਟਾਯੂ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅਸਚਰਜ ਜਣੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਸ-ਫੂਸ। ਸੀਤਾ, ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੀ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਜਦ ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿੱਧਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਗਹਿਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਗੋਦਾਵਰੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਬੰਧ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਕਬੰਧ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਸੱਚੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ। ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰਾ ਸਨੇਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਵਲੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਗੱਲਬਾਤ ਰਾਹੀਂ ਰਾਮ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲਈ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਗਰੀਵ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇਗਾ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਵਾਨਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜੇ ਗਏ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਿੱਧਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੀਰ, ਸੰਪਾਤੀ, ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਪਤਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਛਾਲ ਮਾਰੀ; ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਰੇਸ਼ਮੀ, ਪਰ ਮੈਲੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਖੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਮੁਦ੍ਰਾ ਅੰਗੂਠੀ ਦਿੱਤੀ। ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾਨ ਰਤਨ ਰੂਪ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਨ। ਮੈਥਿਲੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਮਰਦੇ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਜਾਨ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸ ਜਾਗ ਪਈ। ਲੰਕਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਲਾ ਨੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਪੁਲ ਰਾਹੀਂ ਵੀਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਨੀਲ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ।