ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਦਿਆਲੂ, ਦਾਨੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵੰਡ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਅਸਮਾਨੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਲਾਜਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਭਲੇ ਮਿੱਤਰ, ਉਹ ਸਭ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀ।” ਰਾਮ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਕਾ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਯੋਧਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਅਤੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਰਾਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਵੀ ਅਯੋਧਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਆਗਵਾ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਭਟਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ: ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕਠੇ, ਮੈਂ ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਵਾਨਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹੋ।” ਇਸ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਉਬੇਰਾ ਦਾ ਉੱਚਤਮ ਰਥ, ਰਾਘਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਰਮਕਰ ਰਥ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਤੇ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਉਬੇਰਾ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰ, ਰੀਛ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੀੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਥੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ 123ਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ 123ਵਾਂ ਸਰਗਾ: ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ, ਹੰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਰਥ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਵੈਦੇਹੀ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਕੈਲਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ।” “ਸੀਤਾ, ਇਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਪਿਆ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਵੀ; ਇੱਥੇ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ।” “ਇੱਥੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਇੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਇੱਥੇ ਅੰਗਦ ਨੇ ਵਿਕਟਾ ਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਵੀਰੂਪਾਕਸ਼, ਦੁਸ਼ਪ੍ਰੇਕਸ਼, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਤੇ ਮਹੋਦਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਅਕੰਪਨ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਅਤਿਕਾਇਆ, ਦੇਵਾਂਤਕ ਤੇ ਨਰਾਂਤਕ ਵੀ।” “ਯੁੱਧੋਨਮਤਤਾ ਅਤੇ ਮੱਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਨਿਕੁੰਭਾ ਅਤੇ ਕੁੰਭਾ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਵੀ। ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਤੇ ਦੰਸ਼ਟਰ, ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਮਕਾਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਇੱਥੇ ਅਕੰਪਨ ਅਤੇ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕਸ਼ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਯੂਪਾਕਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਜੰਘ ਵੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।” “ਇੱਥੇ ਵਿਦਯੁਜਝਿਵਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਯਜ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੁ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੁਪਤਘਨਾ ਵੀ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ; ਇੱਥੇ ਮੰਡੋਦਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੋਈ।” “ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣੀ ਸੀਤਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ; ਇਹ ਉਹ ਪੁਲ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਖਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਵੈਦੇਹੀ, ਨਲਾ ਦਾ ਪੁਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਅਡੋਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖੋ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।” “ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਤ ਹੀ ਨਹੀਂ; ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀ ਪਏ ਹਨ; ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖੋ, ਮੈਥਿਲੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਆਰਾਮ ਲਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਇਹ ਡੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਵਾਨਰ, ਰੀਛ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਜੰਗ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੰਜੋਦੇ ਹੋਏ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।