ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਗਾਇਕੀ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਰਲੀ ਅਤੇ ਸੁਰੀਲੀ ਧੁਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਖੁਸ਼ ਸਾਧੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਤੀਜੇ ਨੇ ਕਾਲੇ ਰਾਜਹਾਂਸ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ ਸਾਧੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਕ ਹੋਰ ਨੇ ਮੂੰਜਾ ਘਾਸ ਦਾ ਬੈਲਟ, ਇੱਕ ਨੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡੰਡਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਲੋਇਨਕਲੋਥ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਾਂਟਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜੇ ਨੇ ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਨੇ ਛਾਲਾਂ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ ਸਾਧੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਦੀ ਗੁੰਜਲਦਾਰ ਬਾਂਦ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਰਸੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਯਜਨਾਵਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗੱਠਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਉਦੁੰਬਰ ਦੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡੰਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੀ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਸੱਚ-ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਸਾਧੂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।" ਇਹ ਕਵੀਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਗੀਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂਨ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਾਈ ਨੇ ਦੋ ਕੁਸ਼ੀਲਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋਂ ਦਾ ਸન્મਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਸੁਵਰਣ ਸਿੰਹਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਭਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਹਿਜ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਭਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੋ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।" ਉਸ ਨੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਗਾਉਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਰਥ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਸੂਤਰਾਂ ਅਤੇ ਢੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਅਰਥ ਪਹੁੰਚਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਹਰ ਇਕ ਹਿੱਸੇ, ਮਨ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਧੁਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕੀਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੋ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਗਾਇਕੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਨੌਬਤ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ। ਅਤੇ ਰਾਮ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਗਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਖੋਦਿਆ; ਉਸਦੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ Ikṣvāku ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਾਂਗੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸੁਣਨਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਯੋਧਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਮੁੱਖ ਸੜਕਾਂ ਸਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਰਸਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜੇ ਅਤੇ ਚੌਕੀਆਂ ਸਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਮਾਰਕੀਟਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਉੱਚੀਆਂ ਮਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਇੰਜਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਆਮਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਲਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਪੱਟੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖਾਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਢੋਢਾਂ ਅਤੇ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੱਸਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਟ੍ਰਿਬਿਊਟ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁੰਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਜਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਜਵੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਉੱਚੀਆਂ ਮਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਚਤੁਰੰਗੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀਆਂ ਨoble ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਵੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਗ੍ਰਹਿ, ਜੋ ਡੂੰਗੇ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਸਮਤਲ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਜੌ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਗੰਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਭੂਮਿਕਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡੁੱਲਾਂ, ਮ੍ਰਿਦੰਗਾ, ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਪਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਿਧਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਆਕਾਸ਼ੀ ਪੈਲਸ, ਇਸਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸੁਚਾਰੂ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਹਲਕੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰੀ ਨਾਲ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦਿਆਂ ਸ਼ੇਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਮਹਾਨ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਭਰਿਆ।