ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਰੀਲੇ ਗਾਇਕ ਵੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਉਤਸਾਹ ਭਰੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸਾਧੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲੀ। ਇੱਕ ਪਾਰਸ਼ਵ 'ਤੇ ਖੜੇ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ ਸਾਧੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਾਲਾ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਤੀਜਾ ਨੇ ਕਾਲੇ ਹਰਣ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਭੇਜਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਛੜੀ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਲੋਇਨਕਲੋਥ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਨੇ ਇਕ ਕਾਂਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, "ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਸਾਧੂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।" ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹਨ। ਇਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਗਾਉਂਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਭਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਾਈ ਨੇ ਦੋ ਕੁਸ਼ੀਲਵਾਂ ਨੂੰ ਸੜਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਸੁਨਹਿਰੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦੋ ਭਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਅਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਾਏਂਦਰ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਗਾਉਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੁਰੀਲਾਪੂਰਕ ਅਤੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਮਨ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਇਹ ਦੋ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਾਇਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੀ ਅਦਭੁਤ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਗਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਖੋਦਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਠੀ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਯੋਧਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਮੁੱਖ ਮਾਰਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਦਾ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁੰਦਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਾਜੋ-ਸਮਾਨ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਚਾਰੀਅਰਾਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਨ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਆਮ ਬਗੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਗਹਿਰੇ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੋਟਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਗਾਂਵਾਂ, ਉਂਟਾਂ ਅਤੇ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ਤਰੰਜ ਦੇ ਪਟੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੀਰੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਹਿਰਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਨਿਵਾਸ ਸੀ, ਜੋ ਸਮਤਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੀਨੀਆਂ ਅਤੇ ਜੌ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਗੁੜ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਸੀ। ਇਹ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡਰਮ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਨਾ ਅਤੇ ਪਨਾਵਾ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਪੈਲਸ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਿੰਹਾਂ, ਚੀਤਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਯਾਤਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਯੋਧੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।