ਜਦੋਂ ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾ ਦੇਵੀ ਸੀਤਾ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਪਰ ਉਸ ਪਲ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਿੱਠੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਜੀ ਕੁਸ਼ਲ ਮੰਗਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਠੀਕ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਹੈ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਲਿਆ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਜਿੱਤ ਮਿਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੀਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਓ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਲੰਕਾ ਰਾਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਨੀਂਦ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਆਇਆ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਲੰਕਾ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਹੁਣ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰੋ, ਰਾਮ ਖੁਦ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ।" ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਕੁਝ ਬੋਲ ਨਾ ਸਕੀ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਕਿਉਂ ਰਹੀ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਖਦੀਆਂ?" ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਰ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੋਲ ਪਈ, "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਹੇ ਬਾਂਦਰ, ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸੁਣਾਈ ਹੋਈ ਖ਼ਬਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕੀ ਦੇਵਾਂ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਐਸੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਢੁੱਕਵੀਂ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ। ਨਾ ਸੋਨਾ, ਨਾ ਚਾਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਵੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।" ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਉਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਬਚਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਮਾਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ ਪਿਆਰ ਤੇ ਅਰਥ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਣ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਸ, ਉੱਤਮ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਮਪੰਨਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਾਟਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਗਿਆਨ, ਹਿੰਮਤ, ਯੋਧਾ-ਕਲਾ ਅਤੇ ਅਤਿ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ, ਧੀਰਜ, ਨਿਸ਼ਚਾ, ਅਡੋਲਤਾ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿਉ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਿਅਕਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਤੇਖੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੁਰਾ ਬੋਲਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਵਿਅੰਗ, ਭਿਆਨਕ, ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਤੇਖੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ—ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿਉ ਕਿ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਲੱਤਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸਕਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਣਾਂ, ਗੁੱਟਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਕੰਨ ਅਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਕੇ, ਵਾਲ ਨੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਈ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦਇਆਵਾਨ ਅਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਾਂਦਰ, ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਗੁੱਸਾ ਕਰੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਬੋਲ, ਇਹ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਹਾਲਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਈ ਸੀ; ਰਾਵਣ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਇਹ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ; ਹੁਣ ਜਦ ਰਾਵਣ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਤਸੁਤ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਡਰਾਉਣਗੀਆਂ।" "ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ਲੋਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਰੀਛ ਵੱਲੋਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਹੇ ਬਾਂਦਰ, ਉਹ ਸੁਣ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਸਜਦੇ ਹਨ।