ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਕ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਦਰ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" ਜਨਕ ਦੇ ਇਸ ਆਦਰਪੂਰਕ ਸਵਾਲ ਤੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਦੋ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ क्षत्रिय। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਉਤਮ ਧਨੁ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਧਨੁ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਿਖਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਜਾ ਸਕਣ। ਜਨਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਧਨੁ ਦੇ ਇੱਥੇ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੁਣੋ।" ਜਨਕ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨਿਮੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਰਾਤ ਨੇ ਇਹ ਧਨੁ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੱਖਾ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਧਨੁ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਧਨੁ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਭਾਵਾ, ਯਾਨੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਇਹ ਅਮੋਲਕ ਧਨੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇਹ ਧਨੁ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਦੇਵਰਾਤ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੂਪ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖੇਤ ਜੋਤ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਗ ਆਈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ। ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਜਣਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਇਨਾਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਗੀ ਸੀਤਾ ਮੇਰੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ। ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕੇਵਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਤੇ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਿਥਿਲਾ ਆਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਨੁ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਧਨੁ ਨੂੰ ਨਾਹ ਚੁੱਕਿਆ, ਨਾਹ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘੱਟ ਨਿਕਲੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਬੁਰੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਜੋ ਬਲਹੀਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ, ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਧਨੁ। ਮੈਂ ਇਹ ਧਨੁ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਰਾਮ ਇਸ ਧਨੁ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਨਕ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਰਾਮ ਨੂੰ ਧਨੁ ਵਿਖਾਓ।" ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਲਿਆਓ।" ਜਨਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮੰਤਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਤੇ ਧਨੁ ਵਾਲਾ ਪੇਟਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਆਦਮੀ, ਮਿਲ ਕੇ, ਅਠ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਪੇਟਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲਿਆਏ। ਉਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪੇਟੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਨੁ ਸੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਉਤਮ ਧਨੁ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਵੇਖੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਇਹ ਉਤਮ ਧਨੁ, ਜਨਕਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।