ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਪਸਿਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਗੁਣਵਾਨਤਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ। ਜਨਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਬੜਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਰਤਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਮੰਡੀਲ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਨਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਸਵੇਰੇ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਅਪੇक्षा ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਅਗਿਆ ਲਈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਕ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰੇ ਸੰਤੋਸ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਲੌਟਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਧਰਮਵਾਨ ਜਨਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਆਦਰਨੀਯ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਾਂਗਾ।" ਜਨਕ ਦੇ ਸਵਾਲ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੋ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਧਨੁ (ਧਨੁਸ਼) ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿਓ। ਜਦ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਖ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਜਨਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣ ਦੀ ਅਗਿਆ ਦਿੱਤੀ: "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਹੈ।" ਜਨਕ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਦੇਵਰਾਤ, ਨਿਮੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਜੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ, ਤਬ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅੰਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।' ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਿਮੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਦੇਵਰਾਤ, ਦੇ ਕੋਲ amanat ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਖੇਤ ਜੋਤ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਉਭਰੀ। ਮੈਂ ਖੇਤ ਸਾਫ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਪਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਭਰੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ। ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਭਰੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪਾਲੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਆਏ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਪਰਖ 'ਤੇ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਮਿਥਿਲਾ ਆਏ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਪਕੜ ਸਕੇ, ਨਾ ਚੁੱਕ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਧੂਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਿਥਿਲਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰ ਵਾਂਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਧੂਰੀ ਸੀ, ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼। ਆਪਾ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਰਾਮ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਰਾਮ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਖਾਓ।" ਫਿਰ, ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਲਿਆਓ।" ਜਨਕ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਮੰਤਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਪੈਟਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਠ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੇਟੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਾਇਆ। ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਪੇਟੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ, ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਚੰਗਾ ਧਨੁਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖੋ।