ਜਨਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣ ਮਿਲੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਪਸਿਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਮਾਪ ਹਨ, ਹੇ ਕੁਸ਼ਿਕ ਪੁਤਰ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਚੰਭਿਤ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤਿ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਰਤਵਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਜਨਕ ਨੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਮੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਜਨਕ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ ਵਿਅਕਤੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਾਂਗਾ।” ਜਨਕ ਦੇ ਇਸ ਆਦਰਯੋਗ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਦੋ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁਤਰ ਹਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯੋਧੇ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਖਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾ ਸਕਣ।” ਜਨਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਨਿਮੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁਤਰ ਦੇਵਰਤਾ ਨੇ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਗਨ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ‘ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅੰਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।’” ਤਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਹ ਅਮੋਲਕ ਧਨੁਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਦੇਵਰਤਾ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਖੇਤ ਜੋਤ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੀਰੇ ਤੋਂ ਸੀਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਜਦ ਖੇਤ ਸਾਫ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ। ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਸੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਵਜੋਂ ਇਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਤੇ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਨਾ ਚੁਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਚੁਕਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਮੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਕਰਦੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੈਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣਾ ਪਿਆ। ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਧਨੁਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਰਾਮ ਇਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁਤਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਧਨੁਸ਼ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਖਾਓ।” ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼, ਸੁਗੰਧਿਤ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ, ਲਿਆਓ।” ਮੰਤਰੀ ਜਨਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਆਏ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਆਦਮੀ, ਮਿਲ ਕੇ, ਅਠ ਪਹੀਆਂ ਵਾਲੀ ਪੇਟੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲਿਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਕ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਖ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਗੁੱਥੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਲ ਕੇ ਆਈ।