ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਬੇਦਾਗ਼ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ, ਦਵਿਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗਾਇਆ। ਉਹ ਦੋਨੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਭ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ! ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ!" ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋ ਕੁਸ਼ੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, "ਇਸ ਗੀਤ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ!" ਜਦੋਂ ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਦੋਨੋ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗਾਉਂਦੇ ਗਏ, ਇੱਕ ਖੁਸ਼ ਸਾਧੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਪੋਸ਼ਾਕ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਮਾਨ। ਸਾਰੇ ਸਚੇ ਵਾਕਾਂ ਦੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, "ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਸਾਧੂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।" ਇਹ ਕਵੀਤਾਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬੁਨਿਆਦ ਹੈ, ਜੋ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਗੀਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਾਈ ਨੇ ਸੜਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦੋ ਕੁਸ਼ੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਵਰਣ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਦੋ ਭਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸ਼ਤਰੁਘਨਾ ਅਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਦੋਨੋ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।" ਉਸਨੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਾਲ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੋ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹਨ, ਗਾਇਕੀ ਵਿੱਚ ਮਹਿਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਗਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਲਿਪਟ ਗਏ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਸੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਗਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਖੋਦਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਨ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਹਾਣੀ ਉਭਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਜਿਸਨੂੰ ਇਰਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਣਨਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਯੋਧਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨਾਂ ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨਾਂ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਸਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਰਸਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅਤੇ ਆਰਚਵੇਜ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਮਾਰਕੀਟਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਰਥ ਚਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਲੰਬੇ ਮਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁੱਧ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਨਾਚ ਅਤੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਅੰਬ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਗਹਿਰੇ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੋਟਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਉੱਢਾਂ ਅਤੇ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੱਸਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗਠਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਟ੍ਰਿਬਿਊਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪੈਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।