ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਸੱਪ ਆਪਣੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਆਗੇ ਵਧੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਸੁਕੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭੈੜੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਘਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਸੁਵਰਨੀ ਸੁਪਰਣ ਬਣ ਗਏ—ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ—ਅਤੇ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਪਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ—ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ—ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੰਡਾ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਦਾਨਵ—all ਚੌਕ ਗਏ। ਜਦ ਰਾਮ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਾਨਰ ਸੇਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ—all ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ—ਜੋ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ—ਨੇ ਪਕੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਚੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬੁਧ ਗ੍ਰਹਿ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁਆਲੇ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਸੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੰਗਲ ਗ੍ਰਹਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਥਿਆਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਕਿਰਣਾਂ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਖੁਦ ਵੀ ਥਮ ਗਿਆ। ਕਬੰਧ ਨਕਸ਼ਤਰ ਪੁੱਚਲ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੋਸਲ ਦੇ ਤਾਰੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਮੰਗਲ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਛੂਹ ਲਿਆ; ਰਾਵਣ, ਦੱਸ-ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਦੱਸ-ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮੈਨਾਕਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਰਾਮ ਉਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਰਪੂਰ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਸਭ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੇ ਬਘਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਰੁੱਖ ਥਰਥਰਾ ਉਠੇ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੋਤਾੜੀਆਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ, ਅਸ਼ੁਭ ਬੱਦਲ ਗੱਜੇ, ਅਤੇ ਚਹੁੰਫੇਰੇ ਵਿਗਨ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਦੱਸ-ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" ਜਦਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, "ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਵਣ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੁਰਾਈ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੋਕ ਤਿੱਖੀ, ਧੂੰਏਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ—even ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ। ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭੈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਪਾਟਣ ਤੇ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ। ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ, ਫੜ ਲਿਆ। ਉੱਚੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਫੜਿਆ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨੀ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਲੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਗਈ। ਉਸ ਅਤਿਕਾਇਆ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ: "ਇਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਰਾਮ, ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਅੱਗੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਹੁਣ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਰਾਘਵ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ, ਵਿਦਯੁਤ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ, ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ।