ਰਾਵਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਯਾਨਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਰਾਮ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਉਸਦੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਸਹਿ ਲਈ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਤੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਛੱਡੇ। ਪਰ ਉਹ ਤੀਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੱਦਨ ਤੇ ਪਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਮਹਾਂ ਬੱਦਲ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਫੇਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਮ ਨੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ, ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੀਟੀ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਰਾਘਵ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਅਸੁਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡੀ। ਉਸਨੇ ਸ਼ੇਰ, ਚੀਤੇ, ਸਾਰਸ, ਉੱਲੂ, ਗਿੱਧ, ਬਾਜ਼, ਗਿਦੜਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਹਰਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ, ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਹੋਠ ਚਾਟਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਵੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਖੋਤਾ, ਸੂਰ, ਕੁੱਤਾ, ਮੁਰਗਾ, ਮਗਰਮੱਛ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਵੀ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਇਲਾਵਾ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੁੰਕਾਰਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ। ਰਾਘਵ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਅਸਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਧਕਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੀ ਇੱਕ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅਰਧਚੰਦ, ਪੁੱਚਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਉਲਕਾ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਰ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਪਕ ਵਰਗੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋੜ੍ਹ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਉਹ ਤੀਰ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਸਤਰ ਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਉਲਲਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਸੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਦੁੱਗਣੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੋਰ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਡਰਾਉਣਾ ਹਥਿਆਰ ਰਾਘਵ ਉੱਤੇ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਅਜੀਤ ਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵਜਨਦਾਰ ਲਾਠੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ। ਫਿਰ, ਗਦੇ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਭੁੱਖ ਦੇ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਕੱਲਯੁਗ ਦੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਰਾਮ—ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ—ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਹ ਅਸਤਰ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਨੇ ਸੂਰਜ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ, ਦਸ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਗਤੀ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚੱਕਰ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਉਹ ਚੱਕਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੱਕਰ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਹਥਿਆਰ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਸ ਤੀਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ, ਜੋ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਮ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਈ ਤੀਰ ਵੱਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਤੀਜੀ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਜਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਪੰਜ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਉੱਚਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਤਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੱਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਭਾਰੀ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣੀ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਉਹ ਭਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।