ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰੀਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, vital spot ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਕ ਨਾਲ, ਜਿਸਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ। ਉਸ ਮਾਰੇ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚਿਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਜਾਗਿਆ। ਬੰਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਗਰਜਨ ਕਰੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਜਨ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਰਜਨ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਰਾਵਣ, ਜਦ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਫਿਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਮਹੋਦਰਾ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼ਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਘੜੀ ਆਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਲੰਕਾ ਦਾ ਦੁਖ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਨਲਾ ਹਨ, ਕੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਦਵੀਦਾ, ਮੈਇੰਦਾ, ਅੰਗਦ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਹਨੂਮਾਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਅਤੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਾਕਤਵਰ ਰਥ-ਯੋਧਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਕੰਬਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਭਰ ਗਏ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਿੰਘ, ਹਿਰਣ, ਪੰਛੀ—all ਡਰ ਗਏ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਵਿਦਿਆ ਛੱਡੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਧੂੜ ਉੱਡੀ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਭੱਜਣ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਰਾਘਵ ਨੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਜਸਵੀ ਰਾਮ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ (ਲਕਸ਼ਮਣ) ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਬੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨੁਸ਼ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਚੁਕਿਆ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਤੰਨਿਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੜਗੜਾਇਆ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਵਾਹ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਨਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਰਾਵਣ, ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਰਾਹੁ ਵਾਂਗ ਚੰਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਿਆ। ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੰਨਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਾਣ ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੱਕ ਬਾਣ ਨਾਲ ਇੱਕ, ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ, ਅਤੇ ਦਸ ਨਾਲ ਦਸ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਹਥ ਦੇ ਚਤੁਰਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਛੱਡੀ। ਰਾਮ ਨੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਵਾਹ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼, ਕਟਾਰ ਬਾਣ ਚੁੱਕੇ। ਰਾਘਵ ਨੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਭਿਆਨਕ, ਜਲਦੇ, ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਾਵਣ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੀ ਰਾਘਵ 'ਤੇ; ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੱਬੇ-ਸੱਜੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਰਹੇ। ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਯਮ ਅਤੇ ਅੰਤਕਾ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ-ਸਮੇਂ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੁਕਾ ਕੇ। ਅਸਮਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਜਾਲੀਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਨੁਕੀਲੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿੱਟ ਕੀਤੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਬਾਣ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਜੋਕੇ ਅਤੇ ਅਪਹੁੰਚੇ, ਵਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਾਂਗ। ਦੋਵੇਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਚਲਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵਧਦਾ, ਉਥੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਠਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ, ਆਖਰੀ, ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਯੁੱਧ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬੰਦਰਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ—all ਡਰ ਅਤੇ ਚਮਤਕਾਰ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।