ਜਦੋਂ ਮਹੋਦਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸਸ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨੇਤਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਉੱਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਕਿ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮੁਸਲ ਉਠਾਈ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਮੁਸਲ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਹੋਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਦਕਿ ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ। ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹੁਣ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਹੀਰੋ, ਜੋ ਸਮਾਨ ਉਰਜਾ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਹੁਣ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਯਜਨਾ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਬੜੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ। ਹੱਥੀਂ-ਹੱਥੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਪਏ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਰਾਖਸਸ ਮਹੋਦਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਇਂ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਮੌਕਾ ਲੱਭਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹੋਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਦਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੰਦੇ ਮਨੋਰਥ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗੀ ਜ਼ਿਰਹ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਵਾਨਰ-ਯੋਧਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਉਚਕਾਈ, ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੋਰ ਛਤਰੀ ਤੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਹੋਦਰ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਨਜ਼ਰੋਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ। ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਸ, ਚਿਹਰੇ ਝੁਕਾਏ, ਮਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਜਗਮਗਾਹਟ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਪਹੁੰਚ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਹੋਈ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵ—all ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਏਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਮਹੋਦਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਉਹ ਅੰਗਦ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਖਸਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਫਲ ਐਵੇਂ ਝਾੜਦਾ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਫਲ ਗਵਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਘਬਰਾ ਗਏ। ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਤੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਗਦੇ ਨਾਲ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਨਾਲ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਸੁਰਮਾ ਦੀ ਡੱਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਜੱਥੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਛਲਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਸੁਧ ਬਣਾ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਦ ਉੱਤੇ ਕਈ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਜਾਮਵੰਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਵਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਤੇ ਗਵਾਕਸ਼ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਈ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਜਦ ਅੰਗਦ ਨੇ ਗਵਾਕਸ਼ ਤੇ ਜਾਮਵੰਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖਿਆ— ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਉਠਾ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਰੋਂ, ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਵਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਸੁੱਟੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜਾ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਅਤੇ ਮੋਰ ਛਤਰੀ ਉੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਹਾੜੀ ਧਾਤ ਦੀ ਬਣੀ, ਤੇਲ ਲਗਾਈ, ਮਜਬੂਤ ਕੁਹਾੜੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਕੁਹਾੜੀ ਅੰਗਦ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾਈ। ਪਰ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੁਹਾੜੀ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।