ਜਦੋਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਵਾਨਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਵੀਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰਾ ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਂਡ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਢਾਲ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਵਧ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਪਰ, ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਬਚ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਪੈ ਗਿਆ। ਪਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵੀਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਗਰੀਵ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜਾਕਟ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਕਟ ਮੁੜ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦਾ ਵਾਰ, ਜੋ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਵੱਲ ਉਠਿਆ। ਪਰ, ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਨੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਉਸ ਵਾਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵਾਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਨੇ ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੀਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੌਕਾ ਵੇਖਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਵੀਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇ ਜਬੜੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਵੀਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨੇ ਵਾਂਗ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵੀਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੱਟ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮੂੰਹੋਂ ਝੱਗ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਸੇ ਲੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਂ ਯੋਧੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਵੀਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਐਸੇ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਫੌਜ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਝੀਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਵੀਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਗਣਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਉਲਟਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਮਹੋਦਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਕੇਵਲ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਹੋਦਰਾ, ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੋਦਰਾ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਵੀ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਹੋਦਰਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ رانਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਭਾਰੀ ਤੰਗ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਦ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਧੀਆ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮਹੋਦਰਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਭਿਆਨਕ ਪੱਥਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮਹੋਦਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਰ, ਮਹੋਦਰਾ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਡਰੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਮਹੋਦਰਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਪੱਥਰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਬਲ ਪਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਮਹੋਦਰਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੀਦ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਈ ਇੱਕ ਗਦਾ ਵੇਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਫੜੀ, ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹੋਦਰਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਹੋਦਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉੱਤਰਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ। ਹੁਣ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਅਤੇ ਮੁਗਦਰ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਿਲੇ।