ਇੰਦਰ ਨੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕਾ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਅਪਸਰਾ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰੰਭਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਨੂੰ ਮੋਹ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ।" ਹਜਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਪਸਰਾ ਰੰਭਾ ਲਜਜਤ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਦੇਵਰਾਜ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰੋਧ ਉਤਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਮੈਂ ਡਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿਓ।" ਰੰਭਾ ਦੇ ਕੰਬਦੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਰੰਭਾ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਾਂਗਾ। ਕੋਇਲ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਵੇਗੀ। ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਸੁਸ਼ੀਲ ਰੰਭਾ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਦੁੱਤੀ ਸੋਭਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਅਤੇ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਕੋਇਲ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਕੂਕ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਰੰਭਾ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਧੁਨ, ਰੰਭਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ। ਤਦ, ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ, "ਹੇ ਰੰਭਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਲੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪੱਥਰ ਬਣੀ ਰਹੇਂਗੀ।" ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵੇਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਤੁਟ ਉਰਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਰੰਭਾ ਤੁਰੰਤ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਹਾਨੀ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਜੇ ਵੀ ਅਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਪਾ ਸਕਿਆ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਤਪਸਿਆ ਭੰਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਾ ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਬੋਲਾਂਗਾ।" "ਜਾਂ, ਮੈਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਤਪਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ ਲਏ ਜਾਂ ਖਾਧਾ ਖਾਧੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਉਂ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ।" "ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਹਿਮਾਲਿਆ ਛੱਡ ਕੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਬੇਹੱਦ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੌਨ ਵਰਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਤੁਲਨੀਆ ਤੇ ਅਤਿ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਘਨਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਖੁੱਤ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਉਹ ਮਹਾਤਪਸਵੀ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਖਾਣ ਲਈ ਮੰਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਤਦ ਮਹਾਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਪ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਧਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲਿਆ। ਇਉਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੌਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਰੋਕ ਨਿਭਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸਾਹ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਇਉਂ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਤਦ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ, ਸਪ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—all—ਉਸਦੀ ਤਪਸਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣ ਮੰਦੀ ਪੈ ਗਈ। ਸਭ ਨੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾਤਪਸਵੀ, ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਲਲਚਾਇਆ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲਦੇ ਸਮੂਹ ਸਹਿਤ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਗੜ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕੀ ਕਰੀਏ। ਕੋਈ ਨਾਸਤਿਕ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਪਰ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਵਿਗੜ ਗਏ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਵੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਤੇਜ ਕਾਰਨ, ਆਪਣਾ ਤੇਜ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੇਜਸਵੀ ਮਹਾਤਪਸਵੀ, ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।