ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬਲਦ-ਧਵਜਧਾਰੀ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਿਵ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਏ। ਦਇਆਲੂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰੇਗੀ।" ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਘਾਰਕ ਹੋਵੇਗੀ, ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੁਰੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਆਖਰੀ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। "ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਦੇ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆ ਘੇਰਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਇਸ ਵੱਡੀ ਭਯਾਨਕਤਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹਥਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਪੁਲਸਤਿਆ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਚਲਿਆ; ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਤੋਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਖਤਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਭੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਿਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਪਚਾਨਵੇਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਲੰਕਾ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਦੁਖ-ਭਰੀ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ ਤੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੀਤਾਇਆ; ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕਟਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਮਾਨੋ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਜਿਵੇਂ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਰੁਕਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਨੋ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮਹੋਦਰ, ਮਹਾਪਰਸ਼ਵ, ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰੋ।" ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼, ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਕਸਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼" ਕਿਹਾ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ-ਯੋਧੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਮਹੋਦਰ, ਮਹਾਪਰਸ਼ਵ, ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਖਰਾ, ਕੁੰਭਕਰਨ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਸਵਰਗ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਗੇ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ। ਅੱਜ, ਧਨੁ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਮੂਹ-ਸਮੂਹ ਕਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਅੱਜ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁ ਤੋਂ ਉਠੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ churn ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ, ਹਥਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਨਰ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਮਲ-ਤੰਤੂਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।" "ਅੱਜ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦੇ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਦੇਣਗੇ।" "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ-ਸੈਂਕੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੇ, ਦਲਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ—ਅੱਜ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੂੰਝ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਮੋਹਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦੇ ਹੋਏ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਫੈਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਜਮੀਨ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਾ ਦੇਵੇ।" "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਤੇ ਹੋਰ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਧਨੁ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆ ਜਾਵੇ; ਸਾਰੇ ਰਾਤ-ਵਾਸੀ ਜੋ ਇੱਥੇ ਬਚੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਆਉਣ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਪਰਸ਼ਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਫੌਜ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਕਸਾਉਣ।" ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਘਰ-ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਹਲ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਲਮ, ਵੱਡੇ ਕਟਾਰੇ, ਤੇ ਸਾਂਡ-ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ। ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਚੱਕਰ, ਤੇਜ਼ ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ, ਫੇਕਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਸਨ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਚਾਰ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰਥ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਹਥਣੀਆਂ ਲਿਆਈਆਂ। ਛੇ ਕ੍ਰੋੜ ਘੋੜੇ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਉੱਟ ਤੇ ਖਚਰਾਂ; ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਅਣਗਿਣਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਵਧੇ। ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੇ ਰਥ ਲਿਆਇਆ। ਉਹ ਰਥ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸਜਿਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਹੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਤਨ-ਜੜੇ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।