ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਛਸ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਘੇਰੋ ਅਤੇ ਉਸ ’ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਰਸਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਦ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਦਿਨ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਛਸ ਤੁਰੰਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ’ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਰਾਛਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰਾਛਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ-ਪਿਉ ਵਾਂਗੂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਦ ਜੰਗ ਤੇਜ਼ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਰਾਛਸਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਤੀਰ ਮਾਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਝੰਡੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਗਏ। ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚਲ-ਉੱਚਲ ਕੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਬਕਤਰ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਵਾਲ, ਕੰਨ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਨੱਕ ਨੋਚ ਲੈਂਦੇ। ਹਰ ਰਾਛਸ ਉੱਤੇ ਸੌ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਝਪਟਦੇ ਹੋਏ ਤੂੜ ਪਏ। ਫਿਰ, ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਰਾਛਸ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਰਾਛਸਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਰਾਛਸ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦੇ। ਰਾਛਸਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖੇ। ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਮ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ, ਸੜਿਆ ਤੇ ਤੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਪਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਲੱਗਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਤਮਾ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਕਿ ਇਹ ਹਾਥੀ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਛਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਰਾਛਸ ਜੰਗ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੇਵਲ ਇਕ ਕਕੁਤਸਥ ਹੀ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਬੜੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਰਾਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਆਤਮਿਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਸਪੋਕਸ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਮਕ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਮ-ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਦੋ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਰਾਛਸ ਸਿਪਾਹੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਕੇਵਲ ਦਿਨ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ, ਝੰਡੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਪੰਗਤੀਆਂ ਉਲਟ ਗਈਆਂ—ਜੋ ਰਾਛਸ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦ ਹਾਥੀ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੰਗ-ਭੂਮੀ ਮਹਾਨ, ਕੋਪਿਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੇ ਖੇਡ-ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਧੰਨ ਹੈ! ਧੰਨ ਹੈ!" ਤਦ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੇ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਜੰਬਵੰਤ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਮੈੰਦਾ, ਦਿਵਿਦਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ।" ਰਾਛਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਰਾਬਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ-ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਲਾਂਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਗੌਰਵਮਈ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਚੌਰਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਜੰਗ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ, ਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਛਸ, ਜੋ ਗਦਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਸਨ।