ਰਾਵਣ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰਵਾਣਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ 'ਚ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ ਵਿਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ: "ਰਾਵਣ! ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈਂ। ਫਿਰ, ਦਸਾਨਨ, ਤੂੰ ਇਸਤਰੀ ਵਧ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?" ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੱਤੀ: "ਮੇਥਿਲੀ (ਸੀਤਾ) ਵੱਲ ਦੇਖ, ਉਹ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੀਏ, ਪਰ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਅੱਜ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਹੈ, ਚੜ੍ਹ ਉਠ। ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜਿੱਤ ਲਈ ਨਿਕਲ। ਤੂੰ ਵੀਰ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਰਥੀ ਤੇ ਤਲਵਾਰਧਾਰੀ ਹੈਂ। ਜੇ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਏਂ, ਤਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਤੇਰਾ ਇਨਾਮ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਬਾਰਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਸੀ। ਉਹ ਮੁੱਖ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਜੋ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਵੋ। ਜੰਗ 'ਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਘੇਰੋ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਮਹਾਨ ਜੰਗ 'ਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿਓ।" ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਲਾਂ 'ਚ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ 'ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਦਾਂ, ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਰਗੇ ਘਾਤਕ ਹਥਿਆਰ ਵਰਸਾਏ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ। ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭਾਰੀ ਟੱਕਰ ਹੋਈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਜੰਗ ਤੇਜ਼ ਹੋਈ, ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਧੂੜ ਉੱਡ ਗਈ। ਪਰ, ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਉਹ ਧੂੜ ਥਮ ਗਈ। ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਤੀਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਜਗ੍ਹਾ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਖੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਸ 'ਚ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚਲ-ਉੱਚਲ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਕਵਚ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜਦੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਾਲ, ਕੰਨ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਨੱਕ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਸੌ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਵਾਂਗ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਰੱਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਭਾਰੀ ਗੱਦਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ, ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਭੱਜ ਆਉਂਦੇ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਰਾਮ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਕਿ ਰਾਮ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਮ ਖੁਦ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਸਾੜਿਆ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਸਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ ਕਿ ਰਾਘਵ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਤਮਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ। ਕੋਈ ਆਖਦਾ, "ਇਹ ਹਾਥੀ ਦਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ," ਕੋਈ, "ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ," ਕੋਈ, "ਇਹ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰਾਮ ਸਮਝ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਉੱਤਮ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਮ ਦਿੱਸਦੇ, ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਕੇਵਲ ਇਕ ਹੀ ਕਕੁਤਸਥ (ਰਾਮ) ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਘੁੰਮਦੀ ਚੱਕਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਘੁੰਮਦਾ ਚੱਕਰ, ਵੇਖੀ ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਰਾਮ ਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜਿਸਦਾ ਕੇਂਦਰ ਰਾਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੀਰਾਂ ਉਸਦੇ ਸਪੋਕ, ਧਨੁਸ਼ ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਤੇਜ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਮ-ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦੈਵੀ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰ ਅਤੇ ਦੋ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਰਾਕਸ਼ਸ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਨੇ ਕੇਵਲ ਦਿਨ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ।