ਲੱਖਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਨੁਕੀਲੀਆਂ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਗਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੱਖਣ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਘੋੜੇ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ, ਉਹ ਹਲੇ ਨਾ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬੜਾ ਅਚੰਭਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਮਿਤਰਾ ਪੁੱਤ ਲੱਖਣ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਵਣ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ। ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨੇ ਦੱਸ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਲੱਖਣ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਲੱਖਣ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਲੱਖਣ ਦੀ ਕਵਚ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚੰਗੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਖਣ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤੀਰਬਾਜ਼ੀ ਦੀ ਕਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਣ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ, ਪਰ ਰਘੁਨੰਦਨ ਲੱਖਣ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੂਹਰੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯੋਧਾ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਲੱਖਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਅਤੇ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਕੋਲ, ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਹੁਣ ਲੱਖਣ ਅਤੇ ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜਿੱਤ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕ-ਇਕ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਪੁੱਤ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਰ ਸੁਮਿਤਰਾ ਪੁੱਤ ਲੱਖਣ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਦਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਏ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੁਣ ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਲੱਖਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਰਜਾਵਾਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਹ ਤੀਰ ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਹਾਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੱਦੀ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਜਦ ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ, ਜਦ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟੱਕਰਾਏ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ, ਧੂੰਆਂ ਅਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉਠੀਆਂ। ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੱਕਰਾਏ, ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ ਗਏ, ਲੱਖਣ ਅਤੇ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਪੁੱਤ ਲੱਖਣ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਅਗਨਿ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੱਖਣ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਰੁਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੁਕੀਲਾ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗੇ, ਕਟਾਰੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦਾਂਤ-ਦਾਰ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾਵਾਂ, ਗੱਦੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਅਸਤਰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਲੱਖਣ ਡਗਮਗਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਫਾੜਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲੱਖਣ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੀਬ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਜੀਵ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭਤ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਸੱਪ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਲੱਖਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਲੱਖਣ, ਇਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਪੁੱਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ, ਪੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਜਬੂਤ ਜੋੜਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਤ ਸੀ।