ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜੰਬੁਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸੁਪਤਘ੍ਨ, ਯਜ્ઞਕੋਪ, ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਸੰਹ੍ਰਾਦੀ, ਵਿਕਟ, ਅਰਿਘ੍ਨ, ਤਪਨ, ਮੰਦ, ਪ੍ਰਘਾਸਾ, ਪ੍ਰਘਾਸਾ, ਪ੍ਰਜੰਘਾ, ਜੰਘਾ, ਅਗ્નਿਕੇਤੁ, ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੁ, ਵਿਦ੍ਯੁੱਜਿਹ੍ਵ, ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵ, ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਅਕੰਪਨ, ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ, ਚਕ੍ਰਮਾਲੀ, ਕਮ੍ਪਨ, ਅਤੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂਤਕ ਅਤੇ ਨਰਾਂਤਕ – ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੀ ਪੰਕਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੇ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਣੂਮਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਖੁਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ੇਸ਼ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ—ਇਹੀ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣੀ ਸੀ। ਵਿਬੀਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦਾ ਚਾਚਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਾਉਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰਾਮ ਜੀ ਲਈ ਦਇਆ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਿਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਰੇਗਾ।" ਫਿਰ ਵਿਬੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ।" ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਦਿਆਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁੱਛਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਾਦਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਜਾਂਬਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ, ਨਖ, ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੀਖੇ ਤੀਰ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਇੰਨੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਣੂਮਾਨ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਹਣੂਮਾਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਹੁਣ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਓਹਨਾ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਲੁਕਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਦਲਾਂ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰਮਾਰ ਵਿਚ bow ਚੁੱਕਣਾ, ਤਾਣਣਾ, ਤੀਰ ਛੱਡਣਾ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣਾ—ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਪਟਾਂ ਕਾਰਨ, ਜੰਗ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੜਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਤੇ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੱਕ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਉਲਝਣ ਹੋਈ। ਦੋਵੇਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਆਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਡਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਛਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਭਿਆਨਕ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਹਵਾ ਵੱਗੀ, ਨਾ ਅੱਗ ਜਲੀ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਚਾਰ ਕਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੀਲਾ ਤੇ ਤੀਖਾ ਤੀਰ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਵਜ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਗਿਆ। ਮੰਦੋਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪ ਰਥ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੰਗ ਦੇਖ ਰਹਿਆਂ ਲਈ ਅਚੰਭਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਜਦ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਫਿਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਦਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸੌਮੀਤ੍ਰ (ਲਕਸ਼ਮਣ) ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਾਥੀ, ਰਭਸਾ, ਸ਼ਰਭਾ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ—ਇਹ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ—ਧੀਰਜ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਹਨਾਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਣ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਵਿਰੋਧੀ ਸੈਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਆਤੰਕ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਕਰ ਗਿਆ।