ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਲੰਮਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰਕੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਲਾਈਨ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਘਣੇ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਫੌਜ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕਤਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਲਈ ਹਨੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਲੱਖਮਣ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ, “ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਬਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕਿ ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਵੀਰ, ਉਸ ਪਾਪੀ, ਮਾਇਆਵੀ ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।” ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਲੱਖਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋੜਾ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਰੀਛ ਅਤੇ ਬਾਲੂ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ, ਬਾਲੂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਲੂਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਲੰਕਾ ਦੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਖਸ਼ਸ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਲੂ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਡਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਬਾਲੂ ਵੀ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੀਛ ਅਤੇ ਬਾਲੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਅਗਵਾਈਆਂ ਤੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਹੌਂਸਲਾ ਹਾਰ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦਬਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਅਜੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਠ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਤਿਆਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਲਿਸ਼ਕ ਪੋਮਾਦਾ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿੰਨਾ ਵਿਚ ਲੜਨ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਲੱਖਮਣ ਵਲ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਲੂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ; ਜੋ ਲਾਂਸੇ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਲਾਂਸਿਆਂ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਜੋ ਪੱਟੀਸਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪੱਟੀਸਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਮੁਗਦਰ, ਸੁੰਦਰ ਜੈਵਲਿਨ, ਸੈਂਕੜੇ ਸ਼ਤਘਨੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹੱਥੌੜੇ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਭਿਆਨਕ ਕੁਟਾਰੀਆਂ, ਮੁਗਦਰ, ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁੱਕੀਆਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਨੁਮਾਨ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਿਡਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਉਥੇ ਚੱਲ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬਾਲੂ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।” ਰਥਵਾਹਕ ਉਸ ਬਾਲੂ ਦੇ ਕੋਲ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁਟਾਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹਨੁਮਾਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ, ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਂ ਲੜ! ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਲੜ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਸਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗਾ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ।” ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਖਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ।” ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੱਖਮਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।