ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਸੀ, ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਕਸਤਰ ਪਹਿਨੇ, ਤਲਵਾਰ ਕਮਰ 'ਤੇ, ਤੂਣੀਰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਬਾਣ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਲੰਕਾ 'ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝਪਟ ਪੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕਮਲ ਦੇ ਤਲਾਬ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" ਉਸ ਨੇ ਆਰਾਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੰਤ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਬਾਣ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਗਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਸੀ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਥ, ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਵੱਡੀ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਘੇਰੇ 'ਚ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਇਨਾਤ ਵੇਖਿਆ। ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਸਾਥ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਗਾੜ੍ਹ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਪ੍ਰਵੈਸ਼ army 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ immeasurable speed ਵਾਲੀ army ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਹਨੇਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਛਿਆਸੀਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਐਸੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਨ: "ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ army ਵੇਖੋ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ।" "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੱਡੀ army ਨੂੰ ਭੇਦ ਲੈਂਗੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਾਰਜ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।" "ਹੇ ਵੀਰ, ਉਸ ਪਾਪੀ, ਮਾਯਾਵੀ, ਅਧਰਮੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ, ਢਾਹ ਦੋ।" ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸ਼ੁਭ ਸਨ, ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਲੂ ਅਤੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ army 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ, ਵਾਨਰ army ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਢੀਆਂ ਅਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆਏ। ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਰ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਲੰਕਾ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੀ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣ, ਦਰੱਖਤ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਠ ਗਈਆਂ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਭਾਲੂਆਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀਆਂ ਤੋਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ army ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਸੀ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਤਿਆਰ ਅਤੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਡਰਾਉਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਮਲਮ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸ army ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ army, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ army ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ army ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਵੇਖ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੁਮਾਨ 'ਤੇ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ ਬਰਢੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਬਰਢੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲਾਂਸ, ਉਹ ਲਾਂਸ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੱਟੀਸ਼, ਉਹ ਪੱਟੀਸ਼ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ, ਗਦਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਜੈਵਲਿਨਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਸ਼ਤਘਨੀ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮਲਟਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰ ਗਿਆ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ, ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਵਾਨਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ; ਜੇ ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।