ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ, ਜੋ ਮੱਧਲੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਮ ਜੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪਿਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਮਾਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਨੇ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਂਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, “ਕਰੋੜਾਂ ਸੋਨੇ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦੇ ਨਾਲ—” ਉਹ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਜਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ, ਜਦ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉਜਲਾ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਮਾਤਰੀ ਮਾਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਉਮਰ ਪਾਵਾਂ। ਉੱਚੀ ਤਪस्या ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।” “ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ, ਦਿਲੋਂ ਦਿਆਲੂ ਹੋ। ਪਿਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਲਈ—ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹੋ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਠ ਹੋ, ਰਾਜਾ ਲਈ ਯਜਨ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਬਣੋ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੋ। ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇਗੀ, ਯਜਨ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਧੁਚਛੰਦਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਗਰਵ ਅਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਇਹ ਅਸਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਅਣਸੁਣੇ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਓਗੇ; ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹੋਗੇ।” ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਪੀੜਤ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ। “ਪਵਿੱਤਰ ਡੋਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ-ਪੋਸਟ ਕੋਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿਓ।” “ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਬਰਿਸ਼ਾ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਇਹ ਦੋ ਦਿਵਯ ਮੰਤ੍ਰ ਗਾਓ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।” ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਮਹਾਰਾਜਾ ਅੰਬਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਚਲੋ ਜਲਦੀ; ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰੋ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੋ।” ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਜਨ-ਸਥਲ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੋਸਟ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਗੁਪਤ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਹੋਰ ਸੌ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਲਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਸੁਖਦਾਈ ਵਚਨ ਆਖੇ, “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਗਏ ਹੋ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਊਰਜਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨਕਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਈ। ਕੁਸ਼ਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉਜਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਮੈਨਕਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ।