ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯਜਨ ਲਈ ਇੱਕ ਉਚਿਤ ਬਲੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਨਿਆਸੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ ਨੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਦੇਣ। ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਵੱਡਾ ਪੁੱਰਖਾ, ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੇਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਨਕ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਉ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਛੋਟਾ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਛੋਟੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਮੱਧਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਖੁਦ ਅੱਗੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਉ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਮਾਂ ਜੀ ਨੇ ਛੋਟਾ ਨਾ ਦੇਣ ਦੀ; ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ।" ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਸੋਨੇ, ਹੀਰੇ-ਜਵਾਹਰਾਤ ਤੇ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਥੱਕੇ-ਹਾਰੇ, ਪਿਆਸ ਤੇ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਚ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਉਮਰ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸੁਗਤਿ ਪਾਵਾਂ। ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਲਈ ਪਿਉ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਲੇ ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਅੱਜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹੋ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਬਲੀ ਬਣੋ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਦੇਵਤਾ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਧੁੱਛੰਦਾ ਆਦਿ, ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਇਹ ਤਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਅਚੰਗਾ ਨਹੀਂ।" ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨੇਤਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਇਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂਤਰੀ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਓਗੇ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੁਖੀ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਝ ਕੇ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ-ਸਤੰਭ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ।" "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਪੁੱਤਰ, ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ ਦੇ ਯਜਨ 'ਚ ਇਹ ਦੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਤ੍ਰ ਗਾ; ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇਗੀ।" ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਤੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਚਲੋ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੋ, ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ, ਯਜਨ-ਸਤੰਭ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਗੁਪਤ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਹੋਰ ਸੌ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰੀ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਦੇ ਸਕਣ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ, ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨੇਕੀ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।