ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਜ੍ਯ ਲਈ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਬਲੀ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਰਗਵ ਮੁਨੀ ਚੀਕ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ। ਪਰ, ਜਦ ਚੀਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਬੜੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਚ ਸਕਦੀ। ਭਰਗਵ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਚਿਆ ਜਾਂਦਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਨਕਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਿਉ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਂ ਛੋਟੇ ਨੂੰ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।" ਜਦ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤਾਂ ਮੱਧਲੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪਿਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਮਾਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਨੇ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਨੇ-ਹੀਰੇ, ਜਵਾਹਰਾਤ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੇ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮਾਪੇ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਚਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਚਿਰੰਜੀਵੀ ਜੀਵਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵਾਂ। ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਸੱਲੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਲਈ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ—ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੁਣਡਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ ਕੇ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠ ਹੋ, ਰਾਜਾ ਲਈ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਪਸ਼ੁ ਬਣੋ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਯਜ੍ਯ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਪਰ ਪੁੱਤਰ, ਮਧੁਛੰਦਾ ਆਦਿਕ, ਵਿਅਥਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰੋ ਪਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਾਏ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨੈਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਕ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਓਗੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹੋਗੇ।" ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਯਜ੍ਯ-ਸੰਕਟ 'ਤੇ ਜਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਇਹ ਦੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਕਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਅੰਬਰীਸ਼ ਦੇ ਯਜ੍ਯ 'ਤੇ ਇਹ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰ ਗਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇਗੀ।" ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੇ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਓ, ਹੁਣ ਯਜ੍ਯ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਯਜ੍ਯ-ਵੇਦਿਕਾ 'ਤੇ ਜਾ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ, ਯਜ੍ਯ-ਸੰਕਟ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਗੁਪਤ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਚਿਰੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਯਜ੍ਯ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਚ ਹੋਰ ਸੌ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਲਈ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਕੇ ਤਪ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।