ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਥ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਿਰਣਾਂ, ਅਰਧਚੰਦ ਅਤੇ ਅਧ-ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਰਥ ਬੜੀ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ। ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਜੇਤਿਆ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰਜਿਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਹੋਮ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਝੂਠੇ ਬਨਵਾਸੀ ਤਪਸਵੀ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਦਿਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਤੀਖੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤੈਅਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ ਅਤੇ ਤੀਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੰਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। "ਇਹੀ ਉਹ ਦੋ ਹਨ," ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਸਧਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਪਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧੁੰਦ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਨ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਨਾ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ਕਲ ਦਿਸਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵਰਦਾਨ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੀਦ ਗਏ। ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਨਾਰਾਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਝਟਕੇ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ, ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਰਾਵਣ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੌੜਾਂਦਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗहरे ਵੱਜਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਦੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਸਾਉਂਦੇ। ਕੋਈ ਵੀ ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੀ ਚਾਲ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਧਨੁਸ਼ ਜਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਤਰ ਵਰਤ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਿਸਦੇ ਲਛਣ ਮੰਗਲਕਾਰਕ ਸਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਤੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰ।" "ਜੋ ਲੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਜਤਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੰਪਾਂ ਵਰਗੇ ਅਸਤਰ ਵਰਤਾਂਗੇ।" "ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਦ ਉਹ ਛੋਟੇ ਜਾਦੂਗਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੇਖਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੁਕ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗਾ।" ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਬਚਨ ਆਖ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅੱਸੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਕੱਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨਾਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਸੀ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪੁਲਸਤਯ ਵੰਸ਼ੀ ਹੋਣ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਉਤਰਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ, ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਜੰਗ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਆਪਣਾ ਮੋਹ-ਜਾਲ ਰਚਿਆ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾਦੂਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲਿਆ। ਸਭ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।