ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ—ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇ। ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈਂ।" ਰਾਵਣ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ?" ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਗ੍ਯ ਸਥਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਹਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਘਬਰਾਈ ਹੋਈਆਂ ਉਥੇ ਆਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ, ਬਿਭੀਤਕਾ ਫਲ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚਮਚ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਅਤੇ ਭਾਲੇ ਰੱਖੇ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਜੀਉਂਦੇ, ਪੂਰੇ ਕਾਲੇ ਬੱਕਰੇ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਈ, ਤੇ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉੱਠੀ, ਤਦ ਹੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਮੋੜਦੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਧਾਰਦੀਆਂ, ਆਪ ਹੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਤਮ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਥ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਹਿਰਣ, ਅਰਧਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਧ-ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਸ਼ੋਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਥ ਅਤਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਥੰਮ ਤੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ, ਅਤੇ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਅੱਖ ਵਰਗੀਆਂ ਮਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਅਜੈਯ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ, ਇਹ ਦੋ ਜੋ ਝੂਠਮੂਠ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਦਿਵਾਂਗਾ।" "ਅੱਜ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੱਤ੍ਰੂ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ‘ਤੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਵੀਰ—ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ—ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੋ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। "ਇਹੀ ਦੋ ਹਨ," ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਚਲਾਏ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਬੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਾਣ ਨਾਲ ਆਘਾਤਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧੂੰਏ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧੁੰਦ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਹਿਲਦਾ, ਨਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਨਾ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਘਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਨਾਰਾਚ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਵਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਉਹ ਬਾਣ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਰੂਪ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਪੁਰਖ, ਨਾਰਾਚ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਛੱਡਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਪੰਖਦਾਰ ਬਾਣ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਭੀ, ਤੇਜ਼ ਚੌੜੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ ਰਹੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਣ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਰਾਵਣ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖਿਲਦੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸੁਕਾ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਰੂਪ, ਧਨੁਸ਼ ਜਾਂ ਬਾਣ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਵਾਨਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਪਏ ਸਨ; ਸੈਂਕੜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਵਰਤ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਾਮ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਲਛਣ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ।" "ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ਲੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਮੱਤਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਪਰ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਉੱਦਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ; ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਧਾਰੀ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਾਂਗੇ।" "ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਦ ਉਹ ਛੋਟੇ ਜਾਦੂਗਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।" "ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਇੰਝ ਲੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਪਵੇਗਾ।