ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਯਜਨ-ਪਸ਼ੂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਪਸ਼ੂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਪਸ਼ੂ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕਾਰਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੇ ਦੋਸ਼ ਉਸਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਲਦੀ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ।" ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਆਂ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਤਪੋਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਫਿਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰੁਚੀਕ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਬੇਹੱਦ ਤੇਜਸਵੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰੁਚੀਕ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਹੋ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੇਚ ਦਿਓ।" ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਯਜਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਛਾਣ ਲਏ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਯੋਗ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰੁਚੀਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਚਾਂਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਭਾਰਗਵ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਨਕ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਅਮੂਮਨ ਪਿਓ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਬਚਾਵਾਂਗੀ।" ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਆਪ ਹੀ ਆਖ ਪਿਆ, "ਪਿਓ ਜੀ ਆਖਦੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਚਣਾ, ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਹੈ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਨੂੰ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਰੋੜਾਂ ਸੋਨੇ, ਅਣਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਅਤੇ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਮੈਂ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਰਾਜਾ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਅੱਗੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਥਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤਿ ਦਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਕਾਰਨ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਕੋਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਉਮਰ ਮਿਲੇ। ਉੱਚੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੁਗਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।" "ਮੇਰਾ ਰਾਖਾ ਬਣੋ, ਮੈਂ ਬੇਸਾਹਾਰਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਓ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਿਉਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅੱਗੇ ਦੀ ਲਾਹਣੀ ਲਈ—ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੁੰਡਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ ਇਸਦਾ ਭਲਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ, ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ, ਰਾਜਾ ਲਈ ਯਜਨ-ਪਸ਼ੂ ਬਣੋ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਰਾਖਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਯਜਨ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਧੁਚਛੰਦਾ ਆਦਿਕ, ਆਹ ਭਰਦੇ ਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਇਹ ਤਾ ਸਾਨੂੰ ਗਲਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ।" ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨੇਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਗੱਲ ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਣਗਲਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਬੜੀ ਕਰੜੀ ਤੇ ਦਿਲ ਦਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਓਗੇ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਰਾਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਧਾਰਮਿਕ ਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ-ਕੰਧੇ ਕੋਲ ਜਾ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ।