ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਅਜੇ ਵੀ ਰਹਿਣ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਤਾਰੇ ਹੋਰ ਅਸਮਾਨੀ ਚਾਨਣਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਅਮਰ ਜਿਹਾਂ ਹੀ ਇਥੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰਹਿਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਸੁਆਰਗ ਲੋਕੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਰਤ ਗਏ। ਹੁਣ, ਰਾਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਸਠਵਾਂ ਸਰਗ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਉਹਨਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੀਏ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੇ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਪਸ਼ੂ ਚੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਜੋ ਪਸ਼ੂ ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਖੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਖੀ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਸਮ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਰਗੁ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਿਸ਼ੀ ਰੁਚੀਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੁਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭਾਰਗਵ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੇਚ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਪਰ ਯਜਨ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।" ਰਿਸ਼ੀ ਰੁਚੀਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਚਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਨ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਨਕ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਉ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਛੋਟਾ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗੀ।" ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਹਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਮੱਧਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਖਿਆ, "ਪਿਉ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਚਣਾ, ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਹੈ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੱਧਲਾ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਨੇ, ਹੀਰਿਆਂ ਅਤੇ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਲ 'ਤੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਅਗਲਾ ਸਰਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਸਮੇਂ ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਥੇ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਥੱਲੇ ਲਟਕਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮਾਂ-ਪਿਉ, ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ।" "ਰਾਜੇ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਉਮਰ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸੁਆਰਗ ਲੋਕੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ। ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਰਾਖੀ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਦਇਆਲੂ ਦਿਲ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ। ਪਿਉ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਿਉ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਖਾਤਰ—ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।