ਮੈਂਦਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, Yupaksha ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੂੰਭ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ। ਕੂੰਭ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਕੂੰਭ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬੜੀ ਤਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸਾਂਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਐਰਾਵਤ ਦੀ ਚਮਕ। ਕੂੰਭ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਦਿਵਿਦਾ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ। ਤੀਰ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਦਾ ਦੇ ਪੈਰ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਮੈਂਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਥਰ ਉਠਾ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਵੱਸਿਆ। ਪਰ ਕੂੰਭ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਪਥਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਸਾਂਪ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਕੂੰਭ ਨੇ ਮੈਂਦਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ। ਇਸ ਤੀਰ ਦੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਮੈਂਦਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਅਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਕੂੰਭ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਕੂੰਭ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਧਣ ਵਾਲੇ ਅੰਕੁਸ਼, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ। ਪਰ, ਵੈਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਕੂੰਭ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਥਰਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਕੂੰਭ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਥਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਕੂੰਭ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੈਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੋ ਤੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਉਲਕਾ, ਅੰਗਦ ਦੀ ਭੰਨ ਤੇ ਵਿੱਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵਿੱਧਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਹੂ ਵਹਿ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢਕ ਗਈਆਂ। ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢਕਿਆ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੇੜਲੇ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਥੋੜਾ ਝੁਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਰੁੱਖ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਕੂੰਭ ਨੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇਜ਼, ਸਰੀਰ-ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਅੰਗਦ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਸਨ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੈਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਬਵੰਤ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ, ਜੋ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਕੂੰਭ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਥਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅੰਗਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੂੰਭ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਜੰਬਵੰਤ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਵੇਗਦਰਸ਼ੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੂੰਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਝੀਲ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਕੂੰਭ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣਾ ਕੰਢਾ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਆਦਿ, ਉਖਾੜ ਕੇ, ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਔਖੀ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਕੂੰਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਸਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥਰ-ਥਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗੀ ਯੰਤਰ; ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੂੰਭ ਵਲੋਂ ਤੋੜੀ ਗਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸੂਰਮਾ— ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਮੁਖੀ, ਹਲੇ ਨਹੀਂ; ਅਚਾਨਕ ਵਿੱਧਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਕੂੰਭ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਖਿੱਚ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਚੱਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੂੰਭ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਤੋੜੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ, ਕਿਹਾ: “ਓ ਨਿਕੁੰਭ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਚਾਹੇ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਵਣ ਦੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਬਲੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਕ, ਕੁਬੇਰ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਤੂੰ ਹੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ— ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਤਬ ਵੇਖ।