ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, "ਦੇ!" ਤੇ ਦੂਜਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ!" ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਖਦਾ, "ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ!" ਫਿਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ, "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ? ਥਿਰ ਰਹੋ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈਆਂ ਕੋਲ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਬਚਾਅ ਦੀ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਵੱਡੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਬਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਸ ਜਾਂ ਸੱਤ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੇ, ਪਰ ਵਾਨਰ ਵੀ ਦਸ ਜਾਂ ਸੱਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਫਟੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਬਚਾਅ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਜਾਂ ਝੰਡੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਪਚੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਛਿਅੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਤਪਰ ਸੀ, ਬਹਾਦਰ ਕੰਪਨਾ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਕੰਪਨਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਗਦ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲੜਖੜਾਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਚਟਾਨ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਸੁੱਟਿਆ। ਕੰਪਨਾ ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੰਪਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੋਣਿਤਾਖ੍ਸ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਅੰਗਦ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਦ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਮਾਸ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਾਣ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਵਰਤੇ। ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਹਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ੋਣਿਤਾਖ੍ਸ਼ਾ ਦੀ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ ਤੇ ਤੀਰ ਸਭ ਕੁਝ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੋਣਿਤਾਖ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਲਈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਅੰਗਦ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਤਲਵਾਰ ਖੋਹ ਲਈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਅੰਗਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਰੀ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਰੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਕੱਟਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜਨੇਊ ਕੱਟਿਆ ਹੋਵੇ। ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੰਗਦ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਜੰਘ ਤੇ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਜੋ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਅੰਗਦ ਵਲ ਵਧੇ। ਸ਼ੋਣਿਤਾਖ੍ਸ਼ਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੁੜ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਪ੍ਰਜੰਘ ਤੇ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਵੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੰਗਦ ਵਲ ਵਧੇ। ਸ਼ੋਣਿਤਾਖ੍ਸ਼ਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜੰਘ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੰਗਦ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਦੋ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਨ ਹੋਵੇ। ਮੈੰਦ ਤੇ ਦੁਵੀਦ ਵੀ ਅੰਗਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ-ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟਦੇ, ਪਰ ਪ੍ਰਜੰਘ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ। ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ। ਸ਼ੋਣਿਤਾਖ੍ਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮੈੰਦ ਤੇ ਦੁਵੀਦ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ। ਪ੍ਰਜੰਘ ਵੱਡੀ ਤੇ ਨੁਕੀਲੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਸ਼ਵਕਰਨ ਨਾਮਕ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜੰਘ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਜੰਘ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲੜਖੜਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜੰਘ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰਾ, ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਵੀਦ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੋਣਿਤਾਖ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੁਵੀਦ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਦੁਵੀਦ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲੜਖੜਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਗਦਾ ਖੋਹ ਲਈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਮੈੰਦ ਨੇ ਦੁਵੀਦ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੋਣਿਤਾਖ੍ਸ਼ਾ ਤੇ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਤਾਣ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੁਵੀਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਣਿਤਾਖ੍ਸ਼ਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।