ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, “ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!” ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੱਤ ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਰਚੀ। ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਬਣਾਈ। ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਇੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਰਹੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਦੇਖਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਦੜਕ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: “ਇਹ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਹੇ ਤਪੋਧਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ—ਕੌਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ—ਨੇ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਬਾਤ ਕੀਤੀ: “ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” “ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਲਈ ਸਵਰਗ ਸਦੀਵੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਸਦੀਵੀ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿਣ।” “ਜਦ ਤਕ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਇਹ ਸਭ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਸਭ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।” ਅਗਨੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਾਰਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਚਾਨਣੀਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ। “ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉਲਟਾ ਕਰਕੇ, ਅਮਰ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ; ਇਹ ਚਾਨਣੀਆਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਗੀਆਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।” ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੀ ਇਕੱਤਰਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜਸਵੀ ਹਸਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਵਿਘਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਓ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਉੱਥੇ ਤਪ ਕਰੀਏ।” “ਪਸ਼ਚਿਮ ਵੱਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ; ਉਹ ਜੰਗਲ ਤਪ ਲਈ ਬੜਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਬੜੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਤਪ ਕਰੀ, ਕੇਵਲ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਉਸ ਯਜਨ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਪਸ਼ੂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਰਾਜਨ, ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆ ਪਸ਼ੂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਾਰਨ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੇ ਨਰ-ਰਾਜ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” “ਇਹ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਜਲਦੀ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਜਨ ਰੁਕ ਨਾ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਬੁਧਿਮਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਈਆਂ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਈ ਖੇਤਰ, ਸ਼ਹਿਰ, ਜੰਗਲ, ਅਤੇ ਤਪੋਧਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ Ṛcīka ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜਸਵੀ ਹਸਤੀ ਸੀ, Ṛcīka ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। Ṛcīka ਦੀ ਸਭ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੱਖ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੇ ਵੇਚੋ।” “ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਰਗਵ, ਯਜਨ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ; ਸਭ ਖੇਤਰ ਲੱਭ ਲਏ, ਪਰ ਯਜਨ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।” “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ, ਮੁੱਲ ਤੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, Ṛcīka ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਚਾਂਗਾ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: “ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।” “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਨਕ, ਮੈਨੂੰ ਬੜਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।” “ਸਧਾਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਛੋਟਾ ਮਾਂ ਨੂੰ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।” ਜਦ Ṛcīka ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਦ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਖੁਦ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਪਿਤਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੱਧਲਾ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ।” ਇਸ ਉੱਤਰ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਕਰੋੜਾਂ ਸੋਨੇ, ਜਵਾਹਰਾਤ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ—” ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਲੱਖ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਮੁੱਲ 'ਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਅੰਬਰੀਸ਼, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।