ਲੰਕਾ ਦੀ ਛਤਾਂ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਲਪਕਦੀ ਹੋਈਆਂ ਲਪਟਾਂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਲੰਕਾ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਲੰਕਾ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਹਾਥੀ ਨੇ ਖੁਲ੍ਹਾ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਘੋੜਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਲੰਕਾ ਜਦੋਂ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਪਰਛਾਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਖੁਦ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤਪ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਧੂੰਏ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਵਾਨਰ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਅਚਾਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਝਪਟ ਪਏ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ ਸਨ। ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਉਚੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਅਣਚੁੱਕੇ ਤੇ ਅਣਚਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਮਹਾਦੇਵ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਇੱਕਠੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਗੇਟ-ਟਾਵਰ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਮਰਾਟਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਣੀ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਕਾਲੀ ਮਾਤਾ ਵਰਗ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਨੇੜਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਏ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਤੇ ਹੌਂਕ-ਪੌਂਕ ਨਾਲ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਜਾਪੀਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ, ਮਾਨੋ, ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਭ ਤੇ ਨਿਕੁੰਭ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜੇ। ਯੂਪਾਕਸ਼, ਸ਼ੋਣਿਤਾਕਸ਼, ਪ੍ਰਜੰਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕੰਪਨਾ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਅੱਜ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੋ!" ਉਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਨਾਇਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜੇ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਭਾ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਚੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ, ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਭਾ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਮਕਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅੱਧ-ਚਮਕਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਜਾਪਿਆ। ਝੰਡਿਆਂ, ਧਵਜਾਂ, ਉਤਮ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਡਰਾਵੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਚਮਕਦੇ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਾਣ, ਲੰਸ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਸੀ। ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹ, ਤੇ ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਘੁੰਮਦੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤਣੇ ਹੋਏ, ਬਾਣ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਉਤਮ ਉੰਗਾ-ਲਗਾਏ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਹਵਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਉਹ ਫੌਜ, ਡਰਾਵੀ, ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਅਜਿਹੀ ਅਜੈਯ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਦਿਸੀ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਗੂੰਜੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਲਟ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਇੰਝ ਵਧੇ ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੜ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ ਤੇ ਵੱਜਰ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਚਮਕੀ; ਫਿਰ, ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਵਾਨਰ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਕਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਫੜ ਲਏ; ਕੁਝ ਦੇ ਹੱਥ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਮੁੱਕਾਂ ਨਾਲ ਪਾਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਅੰਗ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਭਟਕਦੇ ਦਿਸੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਨੇੜੇ ਆਏ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ-ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਨੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਵਾਪਸ ਮਾਰਿਆ; ਜੋ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ; ਜੋ ਗਾਲੀ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਪਸ ਗਾਲੀ ਕੱਢੀ; ਤੇ ਜੋ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਵਾਪਸ ਕੱਟਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਰਾਤ, ਅੱਗ, ਚੀਕਾਂ, ਜੰਗ ਤੇ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਹੇਠ, ਜੰਗ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।