ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਯਜਨ ਚਮਚੀ ਉਠਾਈ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਜਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੁਝ ਫਲ ਤਾਂ ਹੈ ਹੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਸਵਰਗ ਲੰਘਿਆ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਸਿਰ ਉਲਟਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਸਿਰ ਉਲਟਾ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਿਆ। ਡਰ ਅਤੇ ਬੇਬਸੀ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ!” ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੀਕਿਆ, “ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!” ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਨਵੇਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਤਾਰੇ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾਉਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਵਾਂ ਇੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜਾਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।” ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਅਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ, “ਇਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਧਨੀ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।” ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਸਦਾ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਸਥਿਰ ਰਹਿਣ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਰਹਿਣ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਥਿਰ ਰਹੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਮਿਲੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤਾਰੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਸਿਰ ਉਲਟਾ, ਅਮਰਤੁਲ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਾਰੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖਿਆਤੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਆਏ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੀ ਇਕਸਠਵੀਂ ਸਰਗਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੀਏ। ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੇ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਰਾਜ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਜਦ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਯਜਕ ਪਸ਼ੂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਜਕ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਪਸ਼ੂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਾਰਨ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਨਰਪਤੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਰੁਕ ਜਾਵੇਗੀ।” ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਮਹਾ ਤਪਸਵੀ ਰੀਚਿਕ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਭ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਪੁੱਛਣ ਮਗਰੋਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੇਚ ਦਿਓ। ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਪਰ ਯੋਗ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮੁੱਲ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਰੀਚਿਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਮੋਲ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲਈ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।